เธอเคยลอบคาดเดาไว้ว่าเลือดของตัวเองอาจทำให้ซอมบี้เลื่อนขั้นได้ บางทีมันอาจเปลี่ยนสภาพของคริสตัลพลังได้ด้วย
แต่เธอไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์จะดีขนาดนี้
คริสตัลพลังเพิ่งดูดเลือดของเธอเข้าไป ก็พลันเปล่งแสงสีฟ้าสว่างจ้าขึ้นมาในรถ
แสงแรงกล้าขนาดนี้ อยากไม่ให้คนในรถสังเกตก็ยาก
“นี่มันอะไร?” ซู่หยาถาม ทุกคนหันไปมองตำแหน่งที่คริสตัลพลังอยู่พร้อมกัน
หลินปู้อวี่ก้มมอง โอ้โห คริสตัลพลังเม็ดนี้ใหญ่ขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ?
เดิมทีมันมีขนาดแค่ไข่นกพิราบ ตอนนี้กลับใหญ่เท่ากำปั้นในพริบตา
แถมยังกลายเป็นคริสตัลพลังสีฟ้าอีกด้วย
เจียงหรานยื่นมือไปเก็บคริสตัลพลังเม็ดนั้นขึ้นมา นิ้วยาวเรียวของเขาคีบมันไว้ ผิวขาวเนียนราวหยก งดงามยิ่งกว่านิ้วมือของผู้หญิงเสียอีก
เขาคีบคริสตัลพลังไว้ พลางมองหลินปู้อวี่ “ของนี่หล่นออกมาจากแขนเสื้อเธอ ตอนหล่นลงมายังไม่ใช่สีนี้ แถมยังไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้ด้วย”
เพราะคำพูดของเจียงหราน ทุกคนในรถจึงหันมามองหลินปู้อวี่
หลินปู้อวี่ “……”
บ้าเอ๊ย เขาเห็นเข้าแล้วเหรอ?
ตาเป็นกล้องส่องทางไกลหรือไง?
หรือจ้องเธอมาตลอด?
หลินปู้อวี่เป็นคนแสดงเก่ง ในใจลนจนแทบจะเสียสติ แต่สีหน้ากลับนิ่งสงบสุด ๆ
เธอมองเจียงหรานอย่างประหลาดใจ “อะไรนะ? หล่นออกมาจากแขนเสื้อฉันเหรอ?”
เธอขมวดคิ้วพลางค้นตัว “ฉันไม่เคยมีของนี่ติดตัวเลยนะ”
แววตาสับสนของเธอดูไม่เหมือนเสแสร้ง สมจริงจนทำให้คนเชื่อว่าเธอไม่รู้เรื่องจริง ๆ
“เดี๋ยวก่อน” หลินปู้อวี่จับหัว พลันร้องขึ้น “ฉันนึกออกแล้ว ปกติฉันพกคริสตัลซอมบี้ไว้เม็ดหนึ่ง เป็นเม็ดที่แกะออกมาจากสมองของเพื่อนร่วมทีมกลายพันธุ์ของสวี่เวยครั้งก่อน ก่อนเพื่อนคนนั้นจะกลายพันธุ์ก็ไม่มีอาการของซอมบี้เลย แถมระยะฟักตัวยังนานเป็นพิเศษ ฉันรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล เลยเก็บคริสตัลพลังเม็ดนี้ไว้”
คำพูดจริงปนเท็จของเธอเรียกเสียงเห็นด้วยจากคนอื่น ๆ
สวี่เวยขมวดคิ้ว “จริงด้วย ก่อนเพื่อนร่วมทีมของฉันจะกลายพันธุ์ ช่วงสองวันก่อนหน้านั้นเขาอยู่กับพวกเราตลอด ไม่เคยแยกไปไหน แทบไม่มีทางถูกซอมบี้กัดหรือข่วน ถ้าถูกกัดตั้งแต่ก่อนหน้านั้น ระยะฟักตัวก็นานเกินไป พวกเราเลยไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมากะทันหัน”