เจียงหรานมาแล้วเหรอ?
หลินปู้อวี่ขมวดคิ้ว เตรียมตัวหนี ทว่าวินาทีถัดมา ร่างของเจียงหรานก็ปรากฏขึ้นกลางลานที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า
หลินปู้อวี่เบิกตากว้างทันที ให้ตายเถอะ หมอนี่โผล่มาแบบกะทันหันเลยหรือไง?
วาร์ปได้เหรอ?
ชายหนุ่มสวมชุดกันลมสีดำ ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับรัตติกาล
เจียงหรานก้มมองซอมบี้สองร่างที่นอนอยู่บนพื้น
พูดให้ถูกคือ ซอมบี้หนึ่งตัวกับชายที่ถูกกัดอีกหนึ่งคน
ศีรษะและลำคอของชายที่ถูกกัดขาดสะบั้น เหลือเพียงผิวหนังเล็กน้อยที่ยังยึดติดกันอยู่
เมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้น ดวงตาดำสนิทของเจียงหรานก็ลุ่มลึกขึ้น
เกาหลางเซิง?
เขานิ่งเงียบไม่พูดอะไร ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง เป็นเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่เพิ่งเตือนเขาว่ามีคนอยู่ทางนี้
พอเห็นศพสองร่างตรงหน้าเจียงหราน เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่วิ่งเข้ามาก็สะดุ้งโหยง
“เกา... เกาหลางเซิงเหรอ?”
“รู้จักเขาเหรอ?” เจียงหรานถามเสียงต่ำ สีหน้าอ่านอารมณ์ไม่ออก
เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนกลืนน้ำลาย ก่อนตอบว่า “รู้จักครับ เขาเพิ่งเข้าฐานเราเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นสมาชิกพลังพิเศษคนใหม่ของกลุ่มบี พลังสายลม หัวหน้ากลุ่มเจียง ทำไมเขาถึงมาตายที่นี่ได้ล่ะครับ?”
“ไม่รู้สิ” เจียงหรานมองศพซอมบี้ข้าง ๆ “คงถูกซอมบี้กัดมั้ง”
พอเขาพูดอย่างนั้น เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนถึงได้เห็นว่าศพอีกศพเป็นซอมบี้จริง ๆ
แถมยังเป็นซอมบี้กลายพันธุ์ด้วย