แม้หลินปู้อวี่จะถูกปิดตาไว้ แต่ในหัวกลับมีความรู้สึกถูกเรียกหาอย่างรุนแรง
เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างหน้า คอยดึงดูดเธอจนแทบอดใจไม่ไหว อยากดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของเจียงหราน แล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
“กึก... กึก... กึก...”
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาทีละนิด ดวงตาสีม่วงอ่อนของชายคนนั้นงดงามชวนให้คนมึนงง
เขาไม่เหมือนซอมบี้ตัวอื่น เขาสง่างามราวกับขุนนางที่เดินออกมาจากปราสาทฝั่งตะวันตก ชุดสูทสีขาวสะอาดไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย
สวี่เวยกับจ้าวลี่เต๋อไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่ค่อย ๆ เข้าใกล้ พวกเขากลับรู้สึกราวกับมีแรงกดดันโดยกำเนิดถาโถมใส่
จนทั้งคู่ควบคุมอาการสั่นเทาและความตื่นตระหนกไม่ได้
ดวงตาสีม่วง คือซอมบี้ระดับภัยคุกคามสูงสุด
ส่วนดวงตาสีน้ำเงิน เป็นเพียงซอมบี้ระดับสูงสุด
ซอมบี้ดวงตาสีม่วงกับดวงตาสีน้ำเงินต่างกันเพียงระดับเดียว แต่การข้ามขั้นนั้นกลับยากราวฟ้ากับเหว
ได้ยินมาว่า ซอมบี้ตาสีม่วงเพียงสะบัดมือเบา ๆ ก็จัดการผู้มีพลังพิเศษระดับเก้าได้เป็นจำนวนมาก
ในบรรดาผู้มีพลังพิเศษ เจียงหรานนับว่าเป็นยอดฝีมือ ทว่าเขาก็เพิ่งแตะระดับแปดได้อย่างเฉียดฉิวเท่านั้น
หากเจอซอมบี้ระดับภัยคุกคามสูงสุด คิดหนีเอาชีวิตรอดก็เป็นไปไม่ได้
เจียงหรานใช้มือข้างหนึ่งปิดตาหลินปู้อวี่ไว้ แล้วขยับตัวมายืนบังเธอโดยสัญชาตญาณ
ศึกนี้ต้องตายแน่
แต่เขาไม่เชื่อในโชคชะตา
ขณะที่เจียงหรานกำลังจะปลดปล่อยพลังพิเศษทั้งหมดในร่าง จู่ ๆ สมองก็ว่างเปล่า มองไม่เห็นอะไร และไม่ได้ยินอะไรเลย