บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมา ราวกับมีบางสิ่งอันตรายกำลังก่อตัวอยู่ในอากาศ
สีหน้าของเจียงหรานไม่เปลี่ยนแปลง เขายังคงก้มหน้าหั่นสเต๊กให้เธอ
เซียวจิงเฉิงดันแว่นขึ้น พลางส่งสายตาจนปัญญาให้หลินปู้อวี่
ซู่หยาก้มหน้าทำทีว่ากินต่อ เนี่ยเฟยเม้มปาก ไม่กล้าพูดอะไรเช่นกัน
ส่วนสวี่เวยซึ่งเป็นผู้ชมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ยึดหลักว่าทุกคนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาก็จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินด้วย
ในบรรดาคนทั้งหมด มีเพียงหลินปู้อวี่ที่เงยหน้าขึ้นสูง
เธอกลืนเนื้อในปากลงไป ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองเจียงหราน
เขาใช้ส้อมจิ้มสเต๊กชิ้นหนึ่ง ยื่นมาป้อนถึงริมฝีปาก ดวงตาดำสนิทลึกล้ำจนอ่านอารมณ์ไม่ออก
“ไม่กินเหรอ?” ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มไร้ความรู้สึก
หลินปู้อวี่อ้าปากรับอย่างเก้อเขิน พยายามเรียบเรียงคำพูด “เอ่อ... ที่จริง...”