เสียงตวาดด้วยความเดือดดาลดังมาพร้อมเสียงทุบประตู ทำให้สองแม่ลูกในห้องพลันสีหน้าเปลี่ยนไป
เวินลิ่งอี๋สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “จิ่นจิ่น เป็นซูซือหยวน”
“ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไร ถึงได้ตามมาถึงที่นี่”
เวินลิ่งอี๋ไม่รู้เลยว่าหลินจิ่นทำอะไรลงไป จึงนึกไม่ออกว่าทำไมคนตระกูลซูถึงได้โกรธเกรี้ยวและมาหาเธอถึงหน้าบ้าน
หลินจิ่นปิดแล็ปท็อปอย่างไม่รีบร้อน วางลงบนโต๊ะกลาง “ในเมื่อเขามาทุบประตูถึงที่ ฉันไปเจอเขากับคุณด้วยแล้วกัน”
“อืม ไปกันเถอะ ดูซิว่าเขาต้องการอะไร”
ซูซือหยวนที่อยู่ด้านนอกเต็มไปด้วยโทสะ เขากระชากเนกไทให้คลายออกอย่างหงุดหงิด ใบหน้าเต็มไปด้วยไอสังหาร
เพราะออกแรงมากเกินไป ฝ่ามือที่ทุบประตูจึงแดงก่ำเล็กน้อย
แต่ประตูก็ไม่ยอมเปิด คนข้างในไม่ตอบสนองอะไรเลย ยิ่งทำให้เขาโกรธหนักขึ้น
เขาตัดสินใจยกเท้าขึ้นเตะประตู
แต่ทันทีที่ยกเท้า ประตูก็เปิดออกจากด้านในก่อนที่เขาจะเตะโดน
เขาเตะพลาดจนเกือบเสียหลักล้ม
หลังจากจับวงกบประคองตัวจนยืนมั่นคง พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าเย็นชาสองคู่
“เวินลิ่งอี๋ เธอมันใจร้ายเกินไปแล้ว เพื่อล้างแค้นถึงกับทำเรื่องใส่ร้ายคนอื่นได้ เธอรู้ไหมว่าทำแบบนี้จะทำลายเวยเวย!”
ซูซือหยวนเดือดดาลจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ ชี้หน้าเวินลิ่งอี๋แล้วด่ากราด
ตอนแรกเวินลิ่งอี๋ถูกด่าจนงุนงงไปหมด
เธอไปทำอะไรมา?
ซูเนี่ยนเวยเกิดเรื่องอะไรอีกแล้ว?
เธออยู่บ้านกับลูกสาวดี ๆ ยังโดนโยนความผิดใส่อีกหรือไง?