ซูซือหยวนที่มาทวงคำชี้แจงจากพวกเธอเดินคอตกจากไป
แต่เขาไม่ได้คิดจะยอมแพ้แค่นี้
ซูเนี่ยนเวยยังถูกขังอยู่ในสถานีควบคุมตัว เขาต้องหาหลักฐานว่าเวินลิ่งอี๋ใส่ร้ายเธอ แล้วช่วยเธอออกมาให้ได้
แต่เขาทำไม่สำเร็จ จึงต้องกลับไปปรึกษาพี่ชายอีกสองคนว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
——
ภายในห้อง
เวินลิ่งอี๋ได้สติกลับมาแล้วมองหลินจิ่น «จิ่นจิ่น เรื่องของซูเนี่ยนเวยเป็นฝีมือลูกเหรอ?»
ซูซือหยวนคงไม่มาหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล
เขาต้องเดาอะไรได้สักอย่าง ถึงได้ตามมาหาพวกเธอ
«หนูเอง» หลินจิ่นยอมรับอย่างเปิดเผย
เวินลิ่งอี๋ทำสีหน้าราวกับเป็นอย่างที่คิดไว้แล้ว ก่อนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่าเดิม «ลูกทำอะไรไป?»
ตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าซูเนี่ยนเวยเจอเรื่องอะไร
ชักอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ!
หลินจิ่นไม่ได้ปิดบัง ทั้งยังไม่ได้แต่งเติมให้การกระทำของตัวเองดูดีขึ้น เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เวินลิ่งอี๋ฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย
เล่าจบแล้วก็เสริมอีกประโยคว่า «คาดว่าพอซูเนี่ยนเวยไปถึงสถานีตำรวจแล้วคงไม่ยอมรับผิด แถมยังโยนความผิดมาให้พวกเรา»
เวินลิ่งอี๋ฟังจนตะลึงตาค้าง
เธอไม่คิดเลยว่าหลินจิ่นจะนึกวิธีทรมานซูเนี่ยนเวยแบบนี้ออกมาได้
ยิ่งไม่คิดว่าซูเนี่ยนเวยจะเกี่ยวข้องกับเกาะสุขาวดีจริง ๆ
ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่เธอกับหลินจิ่นถูกโจวเฉิงจับตัวไป ก็เป็นฝีมือของซูเนี่ยนเวยจริง ๆ!
เรื่องที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันทำให้เวินลิ่งอี๋มึนงงไปชั่วขณะ
หลินจิ่นไม่เร่งรัด ปล่อยเวลาให้เธอได้ทำใจยอมรับ