สองชั่วโมงต่อมา
ไฟสีแดงหน้าห้องผ่าตัดเปลี่ยนเป็นสีเขียว
การผ่าตัดสิ้นสุดลงแล้ว
เจียงไป๋ขยับขาที่ชาจนไร้ความรู้สึก ก่อนรีบเดินไปยืนรอหน้าห้องผ่าตัด
เวินลิ่งอี๋ก็ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยเช่นกัน เพื่อรอให้หลินจิ่นกับคุณย่าหยวนออกมา
ไม่นาน ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก
คนที่ออกมาก่อนคือหลินจิ่น
ฝีเท้าของเธอโซเซเล็กน้อย ใบหน้าเล็กซีดกว่าก่อนมาก เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
พอเวินลิ่งอี๋เห็นลูกสาวดูเหนื่อยล้าและอ่อนแรง ก็รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาทันที
เธอรีบเข้าไปประคองหลินจิ่น พลางถามด้วยความเป็นห่วงว่า “จิ่นจิ่น ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” หลินจิ่นตอบเสียงเรียบ แต่หากฟังให้ดีจะรู้ว่าเสียงเบากว่าปกติเล็กน้อย จากนั้นจึงหันไปหาเจียงไป๋ “คุณอาเจียง การผ่าตัดของคุณย่าหยวนสำเร็จด้วยดีค่ะ แต่ตอนนี้ท่านยังฟื้นไม่ได้”
เจียงไป๋เพิ่งผ่อนคลายลงหลังได้ยินประโยคแรก ทว่าเมื่อได้ยินประโยคหลัง เส้นประสาทที่เพิ่งคลายก็กลับตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง “แล้วท่านจะฟื้นเมื่อไร? หรือว่า...” จะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกเลย!
“วางใจเถอะค่ะ ไม่นานหรอก” หลินจิ่นส่งสายตาปลอบใจให้เขาก่อน แล้วจึงพูดต่อ “คุณย่าหยวนได้รับบาดเจ็บบริเวณท้ายทอยจนมีเลือดออก และมีลิ่มเลือดกดทับอยู่ข้างใน ท่านจึงหมดสติชั่วคราว รอให้ลิ่มเลือดค่อย ๆ ถูกดูดซึมไป ท่านก็จะฟื้นค่ะ”
คุณย่าหยวนอายุมากแล้ว สุขภาพก็ไม่ค่อยแข็งแรง หลินจิ่นจึงไม่สะดวกผ่าตัดเปิดกะโหลกให้ท่าน เลยใช้เข็มเงินช่วยประคองอาการบาดเจ็บไว้
แต่คุณย่าหยวนยังมีกระดูกหักหลายแห่ง หากฟื้นขึ้นมาตอนนี้กลับจะยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม