หน่วยรบพิเศษมีผู้บาดเจ็บมากมาย ขาดหมอเทวดาฝีมือดีอย่างหลินจิ่นไปไม่ได้เลย!
ถ้าเชิญเธอมาได้ หมิ่นจือสิงคงประคบประหงมเธอราวกับบรรพบุรุษ
หลินจิ่นครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนก่อนตอบปฏิเสธ «ฉันคิดว่าเราคุยกันได้ค่ะ»
«แต่ฉันยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลาว่าง»
«แน่นอน ต้องดูเวลาของคุณอยู่แล้ว» หมิ่นจือสิงหัวเราะร่า «งั้นเราแลกช่องทางติดต่อกันไหม?»
หลินจิ่นหยิบโทรศัพท์ออกมา แลกช่องทางติดต่อกับหมิ่นจือสิง
หลังแลกช่องทางติดต่อเรียบร้อย หมิ่นจือสิงก็เดินไปส่งหลินจิ่นด้วยตัวเอง
เมื่อเธอขึ้นรถ รถแล่นออกไปแล้ว หมิ่นจือสิงยังยืนอยู่ที่เดิมอีกหลายนาที ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก
«ในฐานของพวกคุณมีของล้ำค่าแบบนี้อยู่ด้วย เก็บซ่อนไว้ลึกเชียวนะ»
«พูดอะไรของนาย?» ปลายสายหัวเราะพลางด่า «ฝึกหนักจนเห็นภาพหลอนไปแล้วหรือไง?»
หมิ่นจือสิงแค่นเสียง «ยังจะปฏิเสธอีก ต้องให้ฉันพูดตรง ๆ ใช่ไหม? ยัยหนูหลินจิ่นคนนั้น นายว่าไง?»
เสิ่นฉงเหวินผุดลุกจากเก้าอี้ทันที เสียงสูงขึ้นหลายระดับ «นายไปเจอจิ่นจิ่นมาจากไหน? ฉันเตือนนายไว้ก่อนนะ หมิ่นจือสิง อย่าคิดมายุ่งกับเธอเชียว เธอเป็นขวัญใจของพวกตาแก่อย่างเราหลายคน!»
«ฉันรู้» น้ำเสียงหมิ่นจือสิงแฝงแววปลอบโยนอย่างขอไปที «ฉันไม่ได้จะมาแย่งคนกับพวกนาย แค่อยากผูกมิตรกับเด็กน้อยไว้ก่อน จะได้คุ้นเคยกันมากขึ้นก็เท่านั้น»
«หมิ่นจือสิง ฉันบอกนายไว้เลยนะ ร่างกายของหลินจิ่นไม่เหมือนคนทั่วไป ทนเหนื่อยไม่ได้ ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็น อย่าไปทำให้เธอลำบาก»