เจียงม่านจ้องเวินลิ่งอี๋กับหลินจิ่นด้วยความโกรธ คำตำหนิของเจียงไป๋ไม่ได้ทำให้เธอสำนึกเลยแม้แต่น้อย “ทำไมล่ะ!”
“พวกเธอแย่งพ่อไปจากฉัน แล้วยังจะให้ฉันขอโทษพวกเธออีกเหรอ?”
“เจียงม่าน!” เจียงไป๋ยกมือขึ้น หมายจะตบเธอ
เจียงม่านน้ำตาไหล พลางยื่นหน้าเข้าไปหา “ตบเลยสิ ตบเลย!”
“ยังไงแม่ก็ไม่ต้องการฉันแล้ว พ่อมีลูกสาวคนใหม่ก็ไม่อยากได้ฉันเหมือนกัน งั้นพ่อตบฉันให้ตายไปเลย ฉันอยู่ไปก็ไม่มีความหมาย!”
มือของเจียงไป๋ค้างอยู่กลางอากาศ ตบไม่ลง
เขาไม่เคยตบเจียงม่าน ตั้งแต่เล็กจนโต เขาตามใจเธอมาตลอด
แม้หลังจากเจียงม่านอายุ 6 ขวบแล้วจะตามแม่ไปอยู่ต่างประเทศ แต่ทุกปีเขาก็ยังซื้อของขวัญให้เธอไม่ขาด ค่าเลี้ยงดูมีแต่จะให้เพิ่ม ไม่เคยให้ขาด
ทุกครั้งที่ถึงวันสำคัญที่มีความหมายกับเธอ เขาก็จะโอนเงินให้เธอก้อนหนึ่ง
ถึงจะไม่ได้อยู่เคียงข้าง และไม่ค่อยได้พูดจาแสดงความห่วงใย แต่สิ่งที่เขาทำได้ เขาก็ทำหมดแล้ว
แต่เขาไม่คิดเลยว่าอดีตภรรยาจะสั่งสอนเจียงม่านจนกลายเป็นคนแบบนี้!
แถมพอกลับมา เธอก็เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเวินลิ่งอี๋และหลินจิ่นอีก
เมื่อครู่เธอยังพูดว่าแม่ไม่ต้องการเธอ ตอนนี้อารมณ์ของเธอคงอ่อนไหวมาก
เจียงไป๋ถอนหายใจ วางมือที่ยกค้างไว้ลงบนศีรษะเจียงม่าน ลูบเบา ๆ “ม่านม่าน พ่อไม่ได้แต่งงานใหม่ และไม่ได้คิดจะแต่งงานใหม่ด้วย คุณน้าเวินกับจิ่นจิ่นไม่ได้มีความสัมพันธ์กับพ่ออย่างที่ลูกคิด”
“วันนี้พวกเธอมาเป็นแขก ลูกยังไม่ถามให้รู้เรื่องก็พูดจาแบบนั้นใส่พวกเธอ มันเกินไปนะ ลูกต้องขอโทษพวกเธอ!”
น้ำเสียงของเจียงไป๋ไม่ได้ดุดันนัก แต่แฝงความน่าเกรงขามอยู่มาก