อาหารที่เด็กสาวเหล่านี้กินเป็นประจำถูกวางยาพิษ
ไม่ใช่ยาพิษที่ถึงตาย แต่เป็นยาที่ทำให้พวกเธอหมดเรี่ยวแรงจนหนีไม่ได้ คล้ายยาสลายกำลังฤทธิ์อ่อน
บทสนทนาของหลินจิ่นกับเวินลิ่งอี๋ดึงดูดเด็กสาวที่อยู่ใกล้ที่สุด
“พวกคุณกำลังพูดอะไรกัน?”
“พวกคุณมาช่วยพวกเราใช่ไหม?”
“ขอร้องล่ะ ช่วยพาฉันออกไปที!”
“ฉันจะตอบแทนคุณ ขอแค่ช่วยฉันออกไป ฉันให้เงินคุณได้เยอะเลย!”
“ฉันก็เหมือนกัน ครอบครัวฉันรวยนะ!”
เด็กสาวหลายคนรีบร้อนขอความช่วยเหลือจากทั้งสอง
เสียงของพวกเธอทำให้เด็กสาวที่ยังร้องไห้อยู่หันมามอง
“ชู่ว~”
หลินจิ่นยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้พวกเธอพูดเบา ๆ
“อย่าให้คนข้างนอกสังเกตเห็นความผิดปกติ”
“คนของเราจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ ตอนนี้ต้องถอนพิษในตัวพวกคุณก่อน ถ้าให้ความร่วมมือกันดี ๆ ถึงจะช่วยออกไปได้ เข้าใจไหม?”
เด็กสาวทั้งหลายตื่นเต้นขึ้นมา
บางคนกลัวว่าจะส่งเสียงดังจนคนเฝ้าด้านนอกได้ยิน จึงรีบยกมือปิดปากแน่น น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาแดงก่ำ แต่กลับมีประกายความหวังเพิ่มขึ้นมา
เวินลิ่งอี๋รับยาแก้พิษจากหลินจิ่น แล้วค่อย ๆ แจกให้เด็กสาวทุกคนกินอย่างเบามือเบาเท้า
ส่วนหลินจิ่นใช้โทรศัพท์ติดต่อคนของตัวเอง บอกสถานการณ์คร่าว ๆ ให้พวกเขาทราบ
ทั้งยังย้ำจำนวนเด็กสาวที่ถูกจับตัวมาและสภาพร่างกายของพวกเธอเป็นพิเศษ
เมื่อได้รับข้อความตอบกลับ เธอก็มองเด็กสาวที่หยุดร้องไห้แล้ว “อีก 15 นาทีหน่วยช่วยเหลือจะมาถึง ถึงตอนนั้นอย่าวิ่งเพ่นพ่าน ทำตามคำสั่ง พวกคุณจะได้รับการช่วยเหลือเร็วขึ้น”