ฉินอวี้ได้รับบาดเจ็บระหว่างตามล่าผู้ทรยศในห้องทดลอง
เรื่องนี้ก็พอจะเกี่ยวข้องกับเธออยู่บ้าง
ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องสืบให้รู้เรื่อง
ผู้อำนวยการเหลียวถอนหายใจ ก่อนผายมือให้หลินจิ่นนั่งลง จากนั้นก็รินน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณหลิน ฉันไม่ค่อยรู้รายละเอียดของเรื่องนี้ ทางฉันมีหน้าที่แค่รับตัวผู้บาดเจ็บ ส่วนเรื่องอื่นไม่ได้รับรู้เลย”
“ฉันรู้แค่ว่าครั้งนี้หัวหน้าฉินกับคนอื่น ๆ ออกปฏิบัติการแล้วเจอวิกฤต ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษมีสมาชิกเจ็ดแปดคน สุดท้ายเหลือแค่เขาที่รอดชีวิต แถมยังบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น!”
“ถ้าคุณอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ คงต้องถามผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขา ฉันเป็นแค่หมอ ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเรื่องพวกนั้น”
“ใครเป็นคนพาเขามาส่งโรงพยาบาลคะ”
หลินจิ่นมีสีหน้าเรียบเฉย ปลายนิ้วลูบขอบแก้วเบา ๆ จนมองไม่ออกว่าอารมณ์เปลี่ยนแปลงหรือไม่
แต่หากมองให้ดี จะเห็นแววตาของเธอเย็นเยียบลงแล้ว
ผู้อำนวยการเหลียวเอื้อมมือไปหยิบแก้วชา แต่พอได้ยินคำถามก็ชักมือกลับ “เป็นทหารที่ได้ยินเสียงระเบิด พวกเขามีภารกิจติดตัวอยู่ พอส่งเขามาถึงก็รีบออกไปปฏิบัติภารกิจต่อ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
หลินจิ่นวางแก้วน้ำลง แล้วลุกขึ้นทันที “ถ้าเขาฟื้นแล้ว ช่วยติดต่อฉันเป็นคนแรกด้วยนะคะ”
ผู้อำนวยการเหลียวรีบกล่าวว่า “คุณหลิน ไม่พักที่นี่สักหน่อยหรือครับ? ผมให้คนจัดห้องไว้ให้แล้ว”
ศิษย์พี่กำชับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าร่างกายของคุณหลินไม่เหมือนคนทั่วไป ทนเหนื่อยไม่ได้ หลังผ่าตัดเสร็จต้องให้เธอพักผ่อนดี ๆ