หลิงเยว่อุ้มยุนเวย ก้าวยาว ๆ ออกจากศาลบรรพชน มุ่งหน้าไปยังจิ้งเสวี่ยเก๋อที่อยู่ในสวนหลังบ้าน
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็พบเสี่ยวหวน สาวใช้ที่กำลังถืออ่างน้ำเตรียมเดินออกมา
เสี่ยวหวนได้ยินเสียงฝีเท้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นท่านประมุขผู้ปกติเคร่งขรึมและน่าเกรงขามกำลังอุ้มคุณหนูของตนอยู่ด้วยตัวเอง จึงตกใจจนสะดุ้ง
อ่างน้ำในมือร่วงลงพื้นเสียงดังโครม น้ำกระเซ็นเปียกไปทั่ว
“ทะ...ท่านประมุข?! คุณหนูของฉัน...”
“นางสาวยุนร้องไห้จนหมดสติในศาลบรรพชน” หลิงเยว่กล่าวอธิบายสั้น ๆ “รีบเปิดประตู”
เสี่ยวหวนถึงได้สติ รีบเช็ดมือแล้วผลักประตูห้องเปิดอย่างลนลาน
หลิงเยว่อุ้มยุนเวยเดินเข้าไปในห้องด้านใน
ภายในห้องจัดแต่งอย่างเรียบง่ายและสงบ กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ
เขาเดินไปถึงข้างเตียง ก้มตัวลงอย่างแผ่วเบา วางยุนเวยลงบนเตียง แล้วดึงผ้าห่มไหมมาคลุมให้อย่างใส่ใจ
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงยืดตัวขึ้น หันไปกำชับเสี่ยวหวนที่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ไปตามท่านหมอหวังมาดูอาการ อีกสองวันนี้เธอต้องอยู่ดูแลคุณหนูของเธอ ห้ามห่างแม้แต่ก้าวเดียว ดูแลให้ดี”
“ถ้าเธอฟื้นแล้วต้องการอะไร หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหน ให้รีบมารายงานฉันทันที เข้าใจไหม”