จวนแม่ทัพ? คุณหนูญาติผู้พี่?
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่าทีของเถ้าแก่ก็ยิ่งนอบน้อมขึ้น
เขารีบโค้งรับตั๋วเงินมา แล้วสั่งพนักงานเสียงดังว่า “เร็วเข้า! นำไปส่งถึงจวนแม่ทัพใหญ่ฟู่ด้วยตัวเอง ห้ามละเลยเด็ดขาด!”
ในกรุงหลวงนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่าคุณหนูญาติผู้พี่ที่พำนักอยู่ในจวนแม่ทัพคือคู่หมั้นของแม่ทัพฟู่เซียว
เพียงแต่คุณหนูญาติผู้พี่ผู้นี้เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน นิสัยอ่อนโยน ไม่ค่อยเป็นที่สนใจ คิดไม่ถึงว่าพอได้พบวันนี้จะงดงามสง่าถึงเพียงนี้
เถ้าแก่คิดคำนวณอย่างรวดเร็วอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
หลังส่งพนักงานร้านเจินเป่าไจ๋ไปแล้ว ลวี่ชิงก็ประคองยุนเวยออกจากร้าน แล้วถามว่า “คุณหนูคะ เราซื้อของก็แล้ว เดินเล่นก็แล้ว ตอนนี้กลับจวนเลยไหมคะ?”
“ไม่รีบหรอก” ยุนเวยส่ายหน้า พลางเงยหน้ามองหอวังเจียงที่อยู่ไม่ไกล ดวงตารูปเมล็ดซิ่งงดงามคู่นั้นฉายแววครุ่นคิด
“ฉันกระหายน้ำนิดหน่อย แล้วก็เหนื่อยด้วย”