สีหน้าของฟู่เซียวผิดปกติ ขมับทั้งสองข้างมีเหงื่อเย็นเม็ดเล็กผุดพราย ราวกับได้รับแรงกระแทกอย่างหนักหน่วง
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น” เสียงของจ้าวถังสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ข้อสันนิษฐานที่เลวร้ายที่สุดในใจแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว
“ไม่มีอะไร” ฟู่เซียวขยับริมฝีปาก ก่อนเอ่ยออกมาสองคำด้วยเสียงแหบแห้ง
เขาไม่กล้าสบตาจ้าวถัง ดวงตาคู่นั้นที่มักเปี่ยมด้วยความสดใสและความไว้ใจ ตอนนี้มีแต่จะทำให้เขายิ่งละอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
แต่สภาพของเขาเช่นนี้จะหลอกจ้าวถังได้อย่างไร!
“นายโกหก!” น้ำเสียงของจ้าวถังพลันแหลมขึ้น เธอก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว สายตาจับจ้องใบหน้าของเขาเขม็ง แล้วถามว่า “เมื่อกี้นายเจอองค์รัชทายาทกับชายารัชทายาทใช่ไหม”
คำท้าย ๆ แทบจะถูกเธอกัดฟันพูดออกมา
ร่างของฟู่เซียวสะท้านวูบ! เขาไม่ตอบ เพียงเม้มปากเงียบงัน
ความเงียบที่ชวนให้แทบขาดใจนั้นกลับให้คำตอบชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ
เธอรู้อยู่แล้ว! เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้!
“นายบ้าไปแล้วหรือไง?!”
จ้าวถังไม่อาจกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป เธอกระชากคอเสื้อฟู่เซียว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยวอย่างเหลือเชื่อ!
“ฟู่เซียว นายรู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป นายรู้ไหมว่าคนคนนั้นเป็นใคร! นั่นคือองค์รัชทายาท เป็นจักรพรรดิในอนาคต! นั่นคือชายารัชทายาท เป็นชายาขององค์รัชทายาท! นายกล้าทำแบบนั้นในวังได้ยังไง...”
“ฉัน...” ฟู่เซียวถูกเธอเขย่าจนร่างสูงใหญ่โงนเงนไปมา
เขามองใบหน้าของจ้าวถังที่แดงก่ำเพราะความโกรธ ริมฝีปากขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว