แต่จีอวี๋อานเห็นท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยมของเซียวจิ่งเหิงแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะอยากสาดน้ำเย็นใส่เขาสักถัง อย่างน้อยทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาบ้างก็ยังดี
“นี่ จิ่งเหิง อย่าหลงตัวเองนักสิ” จีอวี๋อานเก็บพัดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา พลางปัดฝุ่นออก พลางพูดด้วยน้ำเสียงเปรี้ยว ๆ
“เผื่อว่า ฉันหมายถึงเผื่อเท่านั้นนะ คุณหนูคนนั้นแค่เห็นว่าพวกเราสองคนหน้าตาดี ก็เลยมองเพิ่มอีกสักสองครั้งล่ะ? ยังไงคนเราก็ชอบมองของสวยงามกันทั้งนั้นนี่นา”
เขาจงใจหยุดเว้นจังหวะ “อีกอย่าง พวกเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอแซ่อะไรชื่ออะไร เป็นคุณหนูจากจวนไหน ด้วยรูปโฉมและกิริยามารยาทเช่นนั้น บางทีอาจหมั้นหมายกับใครไว้แล้วก็ได้”
ทว่าสีหน้าของเซียวจิ่งเหิงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
เขาเพียงเหลือบมองจีอวี๋อานอย่างเย็นชา แววตาราวกับกำลังบอกว่า คุณจะไปรู้อะไร
เรื่องเหลวไหลหรือ? เขาไม่มีทางเชื่อคำพูดไร้สาระพวกนี้ของลูกพี่ลูกน้องชายหรอก
แววตาของหญิงสาวหลอกกันไม่ได้ เธอมองเขาเช่นนั้น จะไม่ชอบเขาได้อย่างไร?
เซียวจิ่งเหิงมั่นใจอย่างยิ่ง
แต่...คำพูดของลูกพี่ลูกน้องชายก็ช่วยเตือนสติเขาได้จริง ๆ
เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย ไม่รู้แม้แต่ชื่อและภูมิหลังครอบครัวของเธอ
เมื่อครู่เขายังทำหน้าเย็นชา สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป พอมาคิดดูตอนนี้ การกระทำเช่นนั้นช่างเสียมารยาท บางทีอาจทำให้เธอเสียใจก็ได้
แค่คิดว่าใบหน้างดงามนั้นอาจเผยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจหรือผิดหวังเพราะเขา หัวใจของเซียวจิ่งเหิงก็พลันบีบรัดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล