ยุนเวยค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและน้ำหอมปรับอากาศระดับพรีเมียม
เธอกลอกตาไปมา สำรวจรอบตัว
ที่นี่คือโรงพยาบาลเอกชนหรูที่สุดในไห่เฉิง ค่าห้องหนึ่งวันเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งปีของคนธรรมดา
ตอนนี้ยุนเวยนอนอยู่บนเตียงคนไข้ เศษความทรงจำยุ่งเหยิงในสมองหลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ก่อนจะหลอมรวมเป็นเรื่องราวโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่ง
ตัวประกอบหญิงเป็นคุณหนูของตระกูลยุนแห่งไห่เฉิง เติบโตมาท่ามกลางความรักและทะนุถนอม งดงามและเอาแต่ใจ ทว่ากลับรักอย่างบริสุทธิ์และเร่าร้อน
ในสายตาเธอมีชายเพียงคนเดียว นั่นคือประธานของกู้ซื่อกรุ๊ป: กู้จิ่น
พวกเขาคือรักแรกจากวัยเด็กที่สวรรค์สร้างมาเพื่อกันและกัน เป็นคู่หนุ่มสาวที่เหมาะสมที่สุดในสายตาคนรอบข้าง สองตระกูลหมั้นพวกเขาไว้ตั้งแต่อายุยังน้อย ทุกคนเชื่อว่าการแต่งงานของพวกเขาจะเป็นเทพนิยายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของไห่เฉิง
น่าเสียดายที่เทพนิยายจบลงอย่างกะทันหันก่อนวันแต่งงาน
กู้จิ่นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในงานเลี้ยงบนเรือยอชต์ส่วนตัว ไม่มีใครรู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร
ทั้งไห่เฉิงพลิกคว่ำไปหมด ตระกูลกู้และตระกูลยุนระดมกำลังทั้งหมด แต่ก็ไม่พบแม้แต่เส้นผมของเขา
นับตั้งแต่นั้นมา โลกของตัวประกอบหญิงก็พังทลาย
เธอออกตามหาอย่างบ้าคลั่ง ไม่กินไม่ดื่ม ไม่พักไม่นอน จากคุณหนูที่เปล่งประกายกลายเป็นเงาร่างงามที่อิดโรยและเปราะบาง
สาเหตุที่ต้องเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้ก็เพราะหลังจากได้รับเบาะแสปลอม เธอไม่สนใจพายุฝน ไล่ตามไปถึงชายทะเล ค้นหาอย่างไร้ผลจนหมดแรง มีไข้สูงและหมดสติ จึงถูกนำส่งที่นี่
ส่วนเรื่องราวต่อจากนี้ ยุนเวยก็รับรู้เช่นกัน
หนึ่งปีต่อมา ในที่สุดข่าวของกู้จิ่นก็มาถึง เขาถูกพบตัว แต่สูญเสียความทรงจำทั้งหมด
เขาจำคู่หมั้นที่เคยเป็นโลกทั้งใบของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ไม่เพียงเท่านั้น ข้างกายเขายังมีหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวชาวประมงชื่อหลินชิงชิง
ว่ากันว่าเธอเป็นคนช่วยชีวิตกู้จิ่นที่บาดเจ็บสาหัสและสูญเสียความทรงจำในหมู่บ้านชาวประมงที่ห่างไกล และดูแลเขามาตลอดทั้งปี
กู้จิ่นที่กลับมาเต็มไปด้วยความแปลกแยกและความหวาดระแวงต่อตัวประกอบหญิง
ส่วนตัวประกอบหญิงภายใต้การทรยศและความหึงหวงก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว
เธอระบายความแค้นทั้งหมดไปยังหญิงสาวชาวประมงผู้บริสุทธิ์ จากคุณหนูผู้เย่อหยิ่ง กลายเป็นตัวประกอบหญิงร้ายกาจที่น่ารังเกียจ
เธอใช้ทุกวิถีทางของสังคมชั้นสูงเพื่อกีดกัน ใส่ร้าย และดูถูกหลินชิงชิง พยายามขับไล่เธอออกไปจากข้างกายกู้จิ่น
แต่ทุกสิ่งที่เธอทำกลับยิ่งทำให้กู้จิ่นรังเกียจเธอมากขึ้น และยิ่งสงสารและปกป้องหลินชิงชิงที่ต้องทุกข์ทรมาน
ในที่สุด เมื่อแผนการของตัวประกอบหญิงที่เกือบทำให้หลินชิงชิงเสื่อมเสียชื่อเสียงถูกเปิดโปง กู้จิ่นก็โกรธแค้นอย่างที่สุด
เขาไม่ลังเลที่จะยกเลิกสัญญาหมั้น และใช้มาตรการเฉียบขาด ทำให้ตระกูลยุนที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ล้มละลายภายในเวลาเพียงครึ่งปี
ตัวประกอบหญิงจบชีวิตที่น่าเศร้าในห้องเช่าราคาถูก
แต่นั่นไม่ใช่ตัวประกอบหญิงตัวจริง
เธอคือยุนเวย สิ่งมีชีวิตที่กินความรักเป็นอาหาร
ยุนเวยหลับไหลมานานเกินไป นานจนเกือบจะสลายไป จนกระทั่งมีคนพบเธอและให้เธอไปทำหน้าที่เป็นตัวประกอบหญิงในโลกย่อย เพื่อประคับประคองการดำเนินไปของโลกนั้น
เพราะความไม่ยอมจำนน ตัวประกอบหญิงจำนวนมากจึงตื่นรู้และหนีหายไป ตำแหน่งตัวประกอบหญิงจึงว่างลง
ยุนเวยคิดในใจ ที่เธอเลือกหลับไหลก็เพราะหาอาหารอร่อยๆ ไม่ได้ เธอเองก็เลือกมากเหมือนกัน ถ้าในโลกย่อยหาอาหารที่เหมาะสมไม่ได้ ก็เปลี่ยนโลกต่อไปได้
เพื่อเติมเต็มความหิวโหย ยุนเวยจึงตอบตกลงทันที
......
ยุนเวยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ใบบนหน้าจอทำให้เธอพอใจมาก
นั่นคือใบหน้าที่งดงามเป็นเลิศ
ใบหน้ารูปไข่มาตรฐาน ผิวขาวใสเนียนละเอียดราวกับหยกแกะสลัก หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ยามไม่ยิ้มดูเย็นชาและห่างเหิน แต่เมื่อยิ้ม แววตาที่ทอดมองจะชวนให้หลงใหล
ตอนนี้เพราะป่วยมานาน ใบหน้าดูซีดเซียว มีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อย กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ที่อ่อนแอและน่าสงสาร ราวกับดอกกุหลาบที่กำลังจะร่วงโรยท่ามกลางพายุฝน งดงามจนน่าตกใจ
ที่สำคัญที่สุด ใบหน้านี้คือใบหน้าของเธอเอง
“อาหาร... ฉันหิวจัง...”
ยุนเวยเลียริมฝีปากแดงที่แห้งผาก รับรู้ถึงความหิวโหยและความว่างเปล่าที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
เธอต้องการอาหารใหม่ที่มีคุณภาพ
ในขณะนั้นเอง เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเข้ามา
ชายร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา
ก้าวของเขาหนักแน่นและทรงพลัง แฝงด้วยความสง่างามของผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงเป็นเวลานาน
จนกระทั่งเขาเดินมาถึงข้างเตียง ยุนเวยจึงหันศีรษะไปมองใบหน้าของเขา
ใบหน้าของชายคนนี้คมเข้มลึกซึ้ง ริมฝีปากบางเป็นเส้นแข็งกร้าว
ทั่วร่างของเขาเปล่งประกายด้วยอำนาจที่เยือกเย็นและแข็งแกร่ง เป็นคนที่เพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงานได้
“ยุนเวย เธอตื่นแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยปาก เสียงทุ้มนุ่มนวล แฝงด้วยความห่วงใย
“หมอบอกว่าเธอไม่มีอะไรมากแล้ว แค่ร่างกายอ่อนแอเกินไป ต้องพักผ่อนให้ดี อย่าเสียใจเกินไป เรื่องของอาจิ่น... ผมและคนในตระกูลกู้กำลังพยายามอย่างเต็มที่ ต้องมีข่าวคราวแน่นอน”
ในสมองของยุนเวย ข้อมูลของคนนี้ปรากฏขึ้นทันที
เสิ่นหวยชวน
ประธานของตระกูลเสิ่นแห่งไห่เฉิง เพื่อนสนิทของกู้จิ่น และยังเป็นพระรองคนสำคัญในเรื่องนี้
เขาเป็นคนสุขุมเยือกเย็น มีสติปัญญาเฉียบคม และเด็ดขาดในวงการธุรกิจ
ในโครงเรื่องเดิม เขามีบทบาทเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์และผู้ตักเตือน เขาเคยพยายามแนะนำตัวประกอบหญิงหลายครั้งไม่ให้หมกมุ่น และเคยพยายามประสานความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกู้จิ่น แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล
เขามีต่อตัวประกอบหญิงเพียงแค่ความเห็นใจและความเสียดายในฐานะเพื่อน
ความเห็นใจ ความเสียดาย... ความรู้สึกเรียบง่ายพวกนี้ไม่อาจนับเป็นอาหารเลิศรสได้
แต่...
สายตาของยุนเวยกวาดไปทั่วใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ราวกับหมาป่าที่หิวโหยกำลังตรวจสอบเหยื่อในอนาคต
เธอสัมผัสได้ถึงคลังความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ที่เย็นชานี้ ถ้าทำให้เขาหลงรักเธอได้ ความรักที่ร้อนแรงและลึกซึ้งนั้นจะเป็นอาหารชั้นยอดอย่างแน่นอน
เมื่อเทียบกับกู้จิ่นที่สูญเสียความทรงจำและใจไปให้คนอื่นแล้ว ผู้ชายตรงหน้านี้คือเหยื่อที่ดีกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
ในชั่วพริบตา ยุนเวยก็ตัดสินใจ
เธอหลุบสายตาลง ขนตายาวทอดเงาลงบนเปลือกตา เกิดเป็นเงาน้อยอันบอบบาง
“พี่หวยชวน...” เสียงของเธอเบาหวิวและอ่อนโยน แฝงด้วยเสียงสะอื้น “หนูเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะ”
หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มซีดเซียวของเธอ เงียบงัน แต่กลับสะเทือนใจยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ใดๆ
ใบหน้าอันงดงามนี้ แม้แต่ยามร้องไห้ก็ยังสวยจนใครๆ ก็อยากยื่นโลกทั้งใบให้ เพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มของเธอ