“นอกจากเสื้อเชิ้ตตัวนี้กับเสื้อแจ็กเก็ตสีขาวตัวนั้น ที่เหลือช่วยห่อให้หมดเลยนะ”
“กระเป๋ารุ่นใหม่ของซีรีส์นี้ด้วย นอกจากสีที่จัดแสดงอยู่พวกนี้แล้ว สีอื่นก็เอาออกมาให้ฉันดูด้วย”
เพียงครึ่งชั่วโมงสั้น ๆ ข้างหลังยุนเวยก็มีพนักงานร้านตามมาหลายคน แต่ละคนต่างถือของที่เธอเลือกไว้จนเต็มมือ
ยุนเวยหยิบบัตรดำที่ยุนหานให้เธอออกมาจากกระเป๋าถือใบเล็ก กำลังจะยื่นให้พนักงาน มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดก็ยื่นมาถึงก่อน
“รูดบัตรผม” เสิ่นหวยชวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ยุนเวยมองเขาอย่างประหลาดใจ แต่เขาเพียงยิ้มให้เธอ แล้วพูดต่อว่า “ส่งของทั้งหมดนี้ไปที่อยู่นี้”
ที่อยู่ที่เขาบอกคือบ้านพักตระกูลยุน
ยุนเวยรู้สึกถึงความอิ่มเอมคุ้นเคยที่เอ่อล้นขึ้นมาในท้องอีกครั้ง
เธอพอใจมาก
หลังจากส่งยุนเวยกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย มองเธอยิ้มโบกมือลาและกำชับให้เขาขับรถระวัง ๆ แล้ว เสิ่นหวยชวนก็นั่งอยู่ในรถระหว่างทางกลับ ก่อนจะเพิ่งรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
เขายกมือขึ้นนวดขมับที่ตึงปวด พลางนึกย้อนถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ตัวเองทำในคืนนี้ ทั้งปฏิเสธงานทั้งหมดเพื่อเลิกงานก่อนเวลา กระวนกระวายเพราะนัดกินข้าวมื้อหนึ่ง แย่งจ่ายเงินในร้านอาหาร ไปจนถึงทุ่มเงินก้อนโตให้เธอในร้านสินค้าหรู...
ไม่มีการกระทำไหนเลยที่เหมือนตัวเขาในยามปกติ เขาเป็นคนมีเหตุผลและรู้จักยับยั้งชั่งใจมาโดยตลอด ไม่เคยทำอะไรที่เกินขอบเขตควบคุมของตัวเอง
แต่คืนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนหนุ่มน้อยที่เพิ่งรู้จักความรัก ทุกการกระทำล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณและแรงกระตุ้น ส่วนเหตุผลถูกโยนไปไกลสุดขอบฟ้า