ลูกกระเดือกของหลีเสวียนขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เมื่อเผชิญกับดวงตาคู่นั้นที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย เขากลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
บนใบหน้าหล่อเหลาของเขาปรากฏความกระอักกระอ่วนและลำบากใจวูบหนึ่ง น้ำเสียงแหบแห้งกว่าปกติเล็กน้อย ทำได้เพียงเอ่ยแก้ตัวอย่างคลุมเครือ
“อวิ้นเจิงเขา... เจอธุระสำคัญเร่งด่วนจริง ๆ ชั่วขณะนี้ไม่อาจปลีกตัวมาได้ มิได้ตั้งใจละเลยคุณหนูเลย”
หลีเสวียนไม่รู้เรื่องเหล่านี้
แต่ยุนเวยรู้ทุกอย่างแจ่มแจ้ง
หญิงรองในเรื่องเดิมตายในวันนี้ จนกระทั่งสิ้นใจนางก็ยังไม่รู้ว่าตนตายเพราะเหตุใด คิดเพียงว่าตัวเองโชคร้ายที่เจอโจรป่าชั่วช้าโหดเหี้ยม
แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการระบายโทสะโดยเจตนาของเหยียวเนี่ยน หญิงปีศาจแห่งมารสำนัก หลังจากรู้ว่าเมิ่งอวิ้นเจิงมีคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานด้วย นางก็หึงหวงจนแทบคลุ้มคลั่ง
เพียงแต่ความโกรธนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เมิ่งอวิ้นเจิง หากมุ่งไปยังคู่หมั้นผู้บริสุทธิ์ของเขาแทน
หญิงรองเป็นกุลสตรีจากตระกูลใหญ่ บิดารับราชการอยู่ที่เจียงหนาน และเป็นสหายเก่ากับเจ้าสำนักเก่าแห่งตำหนักหมื่นดาบ ทั้งสองหารือกันแล้วจึงหมั้นหมายบุตรที่เพิ่งคลอดของตนไว้ตั้งแต่ยังเล็ก
บัดนี้นางถึงวัยปักปิ่นแล้ว เจ้าสำนักเก่าจึงคะยั้นคะยอบุตรชายอย่างเมิ่งอวิ้นเจิงอยู่หลายครั้ง ให้เขาไปรับคู่หมั้นมายังสำนักด้วยตนเองเพื่อจัดพิธีแต่งงาน สานสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลให้สมบูรณ์
ทว่าเมิ่งอวิ้นเจิงที่ถูกเหยียวเนี่ยนทำให้ลุ่มหลงจนหัวปักหัวปำ ในใจจะยังเหลือที่ให้ผู้อื่นได้อย่างไร