ท่านหมอหวังหิ้วกล่องยาเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เขาเป็นหมอเก่าที่สำนักเลี้ยงดูมาหลายปี ฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยม ทั้งยังเป็นคนซื่อสัตย์
เขาค้อมกายคำนับอย่างนอบน้อมก่อน จากนั้นจึงนั่งลงแล้วส่งสัญญาณให้ยุนเวยยื่นข้อมือออกมา
เสี่ยวหวนยืนจ้องอยู่ข้าง ๆ ด้วยความกระวนกระวาย กลัวว่าจะได้ยินข่าวร้ายจากปากหมอ
ตรงกันข้าม สีหน้าของยุนเวยกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
ท่านหมอหวังตั้งสมาธิ วางสองนิ้วลงบนข้อมือ ครู่หนึ่งจึงชักมือกลับ คิ้วที่ขมวดอยู่คลายลงเล็กน้อย ทว่าในดวงตากลับมีแววฉงนวูบผ่าน
เขามองยุนเวย
“ท่านหมอหวัง เป็นอย่างไรบ้างคะ?” เสี่ยวหวนอดถามไม่ได้
ท่านหมอหวังก้มหน้า ไตร่ตรองคำพูดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ร่างกายของนางสาวยุนไม่ได้เป็นอะไรมาก คงเป็นเพราะช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยเกินไป เลือดลมจึงติดขัดชั่วคราว ทำให้เป็นลมหมดสติ”
ที่จริงแล้วในใจเขาค่อนข้างข้องใจ
เขาจับชีพจรมาหลายปี ชีพจรเช่นนี้หลอกกันไม่ได้
พื้นฐานร่างกายของหญิงสาวผู้นี้แม้จะอ่อนแออยู่บ้าง แต่เครื่องในทั้งห้าและอวัยวะภายในไม่มีโรคภัย แล้วจะเป็นลมขึ้นมาได้อย่างไร? ทว่าในเมื่อเป็นลมไปแล้ว ย่อมต้องเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเกินไปแน่
ที่น่าแปลกยิ่งกว่าคือ คู่หมั้นเพิ่งเสียชีวิต ตามหลักแล้วชีพจรควรแสดงอาการลมปราณตับติดขัด สีหน้าท่าทางก็ควรทุกข์โศกจนแทบขาดใจ
แต่เมื่อเขาสังเกตนางสาวยุน นอกจากใบหน้าจะซีดเซียวไปสักหน่อยแล้ว ก็ดูเหมือนไม่มีความโศกเศร้าอยู่บนใบหน้ามากนัก
บางทีอาจเป็นเพราะทุกข์จนหัวใจตายด้าน จึงไม่อยากแสดงออกต่อหน้าผู้คนก็เป็นได้
ท่านหมอหวังถอนหายใจเงียบ ๆ อยู่ในใจ แล้วก็ไม่คิดต่อ
เขาเพียงรู้สึกว่านางสาวยุนผู้นี้ช่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง บัดนี้แม้แต่ความหวังเพียงหนึ่งเดียวก็ไม่มีแล้ว น่าสงสารจริง ๆ