จิตสำนึกของเฉาต้าฟงเข้าสู่มิติประหลาดแห่งหนึ่ง
ชายชราหน้าตาใจดีผู้หนึ่งอ้างตัวว่าเป็นบรรพบุรุษของเขา นามว่าต่งฟู่ เชี่ยวชาญการเลี้ยงมังกร จักรพรรดิซุ่นจึงพระราชทานแซ่ต่งให้ ต่งฟู่ก็คือขุนนางเลี้ยงมังกรของจักรพรรดิซุ่นนั่นเอง
แหวนวงนี้มีนามว่าแหวนมังกร เป็นสิ่งที่จักรพรรดิซุ่นหลอมขึ้นจากโลหิตแก่นมังกรและพระราชทานให้ในปีนั้น
บัดนี้ถูกโลหิตของเขากระตุ้นให้ตื่นขึ้นและยอมรับนาย จะมอบพรสวรรค์พิเศษให้แก่เขา
ชายชราบอกเล่าสถานการณ์บางอย่างของแหวนมังกรให้เฉาต้าฟงฟังแล้วก็หายตัวไป เฉาต้าฟงก็ออกมาจากมิติประหลาดแห่งจิตสำนึกนั้น
ลืมตาขึ้น เฉาต้าฟงพบว่าตนเองนอนอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว มือมีเข็มน้ำเกลืออยู่ ในห้องผู้ป่วยไม่มีใครอื่น
เขาเดาว่าหลังจากที่ตนเป็นลมไป หลัวเมิ่งเยียนคงเป็นคนส่งเขามาโรงพยาบาล แต่คนกลับไม่อยู่ ในใจของเฉาต้าฟงตอนนี้อดที่จะรู้สึกผิดหวังบางเบาไม่ได้
แต่ระหว่างพวกเขาก็เป็นแค่เรื่องชั่วข้ามคืน ไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกัน คิดได้ก็ปล่อยวาง
เขามองดูแหวนที่นิ้วข้างซ้าย พ่อบอกว่ามันเป็นของตกทอดมาจากบรรพบุรุษ แต่ก่อนเขาได้ยินก็แค่นหัวเราะเยาะ บัดนี้เขาเชื่อแล้ว
เปิดโทรศัพท์ มีสายที่ไม่ได้รับเป็นสิบสาย เป็นสายจากเจ้านาย อาจารย์จาง โทรกลับไปทันที
"เจ้านาย ขอโทษด้วย ผมเจอธุระเข้าเลยเสียเวลา เดี๋ยวผมไปทำงานนะครับ"
"ไม่ต้องแล้ว แกถูกไล่ออก" อีกฝ่ายด่ามาหนึ่งประโยคแล้ววางสายทันที
ไม่ต้องก็ไม่ต้อง ข้าไม่อยากทำตั้งนานแล้ว เฉาต้าฟงอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมาสองสามประโยค อาจารย์จาง นอกจากจะเป็นคนขี้เหนียวแล้วยังปากร้าย ในร้านขายของโบราณที่เขาทำงานอยู่หลายเดือนนั้น เฉาต้าฟงไม่เคยได้รับเงินเดือนเต็มเลย ถูกหักเงินด้วยข้ออ้างต่างๆ นานา
ต้องหางานใหม่อีกแล้ว เฮ้อ
ไม่สิ ตนมีพลังพิเศษที่แหวนมังกรให้มา จะไปทำงานบ้าอะไรอีก เขาตาเป็นประกาย หัวเราะอย่างตื่นเต้นดีใจ
สวรรค์ประทานพลังวิเศษ ไม่ใช้ก็เท่ากับเนรคุณฟ้าดิน ไปตลาดของเก่าเก็บตกดีกว่า
ใช้น้อยลุ้มมาก อาจจะรวยได้ในวันเดียว
การเก็บตกสำหรับคนอื่นก็ไม่ต่างอะไรกับการซื้อลอตเตอรี่ ขึ้นกับดวงล้วนๆ ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญของเก่าอาวุโสก็มีพลาดกันได้
แต่สำหรับเฉาต้าฟงตอนนี้ อัตราความสำเร็จสูงขึ้นไปอีกมาก
เพราะว่า หนึ่งในความสามารถที่แหวนมังกรประทานให้ก็คือ ดวงตาวิญญาณ
ดวงตาวิญญาณ สามารถมองเห็นทุกสิ่งที่มีพลังวิญญาณ
"คุณต่ง ในที่สุดก็ฟื้นค่ะ รู้สึกยังไงบ้าง?" ตอนนั้นเอง ประตูห้องถูกผลักออก พยาบาลเดินเข้ามา
"ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ว่าแต่ ใครเป็นคนส่งผมมาครับ?" เฉาต้าฟงถามด้วยความสงสัย
"อ๋อ คุณหลัวที่ส่งคุณมาธุระเลยไปแล้วค่ะ เธอบอกว่าเดี๋ยวจะกลับมา" พยาบาลสาวยิ้มหวาน
เฉาต้าฟงถอดสายเข็มที่แขนทันที ลุกขึ้นนั่ง ใส่รองเท้าแล้วเดินจากไป
"คุณจะทำอะไรน่ะ?"
"ออกจาก รพ." ทิ้งคำพูดไว้หนึ่งประโยค เขาก็ก้าวยาวๆ จากไป
กลับถึงบ้าน ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามายังเมืองของเก่าอย่างรอไม่ไหว คันนี้ยังเป็นรถมือสองที่เขาซื้อไว้ไปส่งอาหารตอนกลางคืน
เขาต้องทำงานสองที่ กลางวันก็ทำงานในร้านของเก่าของอาจารย์จาง กลางคืนก็ไปวิ่งส่งอาหาร งานสองอย่างรวมกันหนึ่งเดือนก็ได้เงินห้าหกพันหยวน
ช่วงที่คบกับแฟนเก่า หวงเสี่ยวหลิง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเฉาต้าฟงเป็นคนรับผิดชอบ ในสายตาเขา ผู้ชายก็ควรแบกรับทุกอย่าง
ไม่คิดเลยว่าการทุ่มเทอย่างเต็มที่ของตน สุดท้ายแล้วจะได้แค่การหักหลังจากเธอ ตลกสิ้นดี เจ็บปวดหัวใจเพียงใด
ต่อไปเขาจะไม่แล้ว บนโลกนี้มีแค่พ่อแม่เท่านั้นที่จริงใจต่อเขา เขาสาบานว่าจะทำให้พ่อแม่ได้ใช้ชีวิตที่ดีที่สุด
เพิ่งมาถึงเมืองของเก่า หลัวเมิ่งเยียนก็โทรมา ถามเฉาต้าฟงว่าทำไมออกจากโรงพยาบาลเร็วนัก
เฉาต้าฟงบอกว่าตนไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบคุณที่อีกฝ่ายเป็นห่วง แล้วก็วางสายไป ความบ้าระห่ำเมื่อคืนของทั้งสองเป็นแค่การแก้แค้นเท่านั้น ต่อไปก็จะต่างคนต่างอยู่
เฉาต้าฟงไม่ได้ไปที่ร้านค้าขายของเก่าเหล่านั้น เพราะของข้างในนั้นแพง ความรู้เฉพาะทางของเจ้าของร้านก็ดี เก็บตกได้ยาก
กลับกัน พวกแผงลอยข้างนอกมักจะหาของดีๆ ได้ง่ายกว่า แม้แน่นอนว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ก็เป็นของปลอม
"พ่อหนุ่ม มาดูนี่ แผงพี่เพิ่งได้ของเก่ามาใหม่"
"พ่อหนุ่ม ดูนี่ ชอบอะไรบอก พี่จะลดให้ คิดว่าเป็นเพื่อนกัน"
เดินไปตามทาง เจ้าของแผงต่างพากันออกปากเชิญชวน เรียกว่ากระตือรือร้นกันทีเดียว
แต่เฉาต้าฟงแค่กวาดตามองครั้งเดียวก็ดูออกได้ว่าแผงพวกนี้เป็นของปลอมทั้งนั้น หมดอารมณ์โดยธรรมชาติ
เดินดูอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าแผงหนึ่ง
ตอนนี้ มีชายปากแหลมคางตอบคนหนึ่งกำลังหยิบเหรียญเก่าบนแผงขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด
"ท่านลุงสายตาดีจริง นี่มันของดีนะ เหรียญใหญ่คังซี ราคาไม่ถูกเลยทีเดียว" เจ้าของแผงรีบยิ้มกว้างแนะนำ
"ของนี่ทำเก่าเกินไป ฝีมือยังหยาบขนาดนี้ แกยังกล้าบอกว่าเป็นของแท้?" ชายชราแสยะยิ้มเหยียดหยาม
"เฮๆ ที่แท้ท่านลุงก็เป็นคนในวงการนี่เอง ของในแผงผมน่ะซื้อเอาสนุกสนาน แค่เอาขำๆ กันไป ท่านลองดูชิ้นอื่นอีกไหมครับ ผมจะคิดถูกๆ ให้" เจ้าของแผงรู้ตัวว่าหลอกใครไม่ได้ กลับไม่ขวยเขิน รีบบอกตามตรงแล้วพยายามขายของอื่นต่อ
ตอนแรกชายชรายังลังเลอยู่บ้าง แต่พอฟังคำตอบของอีกฝ่าย ข้อกังขาก็จางหายไปทันที โยนเหรียญกลับลงแผง หันหลังเดินจากไป
"ไม่ละ ขอเดินดูต่อ"
เฉาต้าฟงก้าวเข้ามาทันที นั่งยองๆ เลือกของ
"น้องชายชอบอะไรดูตามสบายนะ แผงพี่น่ะได้ของแท้บ่อยๆ วันนี้นายอาจจะเก็บตกได้เลยนะ" เจ้าของแผงรีบยิ้มแย้มทักทาย
"จะเก็บตกได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน ผมก็แค่หาซื้อสนุกๆ ซื้อไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร แค่ดูเฉยๆ" เฉาต้าฟงยิ้ม หยิบชิ้นนั้นดู หยิบชิ้นนี้มอง ทำทีไม่ยี่หระ
"งั้นนายใจเย็นเลือกไปนะ พี่คิดถูกๆ ให้ คบเป็นเพื่อนกัน" เจ้าของแผงก็ไม่โกรธ ต้องยอมรับว่ามืออาชีพจริงๆ
เลือกไปเลือกมา ในที่สุดเฉาต้าฟงก็กำเหรียญขึ้นมาหนึ่งกำมือ ประมาณสิบกว่าเหรียญ การกำครั้งนี้ดูเหมือนส่งเดช แต่เหรียญทองแดงที่ชายชราปากแหลมคางตอบนั่นดูไปแล้วก็อยู่ในนั้นด้วย
"เอาเถอะ ผมซื้อกำนี้กลับไปเล่น คิดว่าราคาเท่าไหร่ครับ老闆?"
เจ้าของแผงชำเลืองมอง ในใจก็รู้ดี ของในแผงตัวเองเป็นของเกรดไหน ก็ซื้อมาเป็นกิโลๆ ไม่มีราคา
"ก็ได้ เพิ่งเคยค้าขายกัน ให้ร้อยหยวนแล้วกัน"
"พี่啊 ผมเล่นอีกไม่กี่วันก็อาจจะโยนทิ้งไม่รู้ที่ไหนแล้ว แพงนักผมไม่เอาหรอก" เฉาต้าฟงพูดพลางจะวางเหรียญในมือลง
"ก็ได้ๆ ราคาเดียว แปดสิบ ไม่ลดแล้วนะ พี่ก็ต้องหาเลี้ยงครอบครัวใช่ไหมล่ะ" เจ้าของแผงดูออกว่าเขาซื้อเอาสนุกจริงๆ รู้ว่าถ้าเรียกสูงการค้าครั้งนี้แห้วแน่ แผงข้างๆ จ้องจะแย่งลูกค้าอยู่ตลอดเวลา จึงลดราคาไปเองทันที
"ตกลง" เฉาต้าฟงขี้เกียจต่อรองอีก เพราะอีกฝ่ายก็ต้องได้กำไรบ้าง
สแกนจ่ายเงิน ของแลกเงินเสร็จ
"น้องชาย โชคดี เล่นดีแล้วครั้งหน้าแวะมาอีกนะ"
เฉาต้าฟงพยักหน้า พากำเหรียญทองแดงเดินเร็วออกไป มาถึงที่คนน้อย เขามองดูเหรียญสิบกว่าเหรียญในมือ
เปิดดวงตาวิญญาณ หนึ่งในนั้นมีแสงจางๆ ส่องวาบอยู่ เหรียญอื่นๆ ธรรมดาไม่มีอะไร
โยนของปลอมทิ้งไปตามมีตามเกิด ในมือเหลือเพียงเหรียญทองแดงเหรียญนี้
ด้านบนสึกกร่อนหนัก เป็นหลุมเป็นบ่อ แต่ตัวอักษรหลักยังพอจำได้
คังซีทงเป่า!