เขารู้ว่านี่คือของแท้ ตนเองได้ของดีมาราคาถูกแน่ แต่สภาพไม่ค่อยสวยเลยไม่รู้ว่าจะได้ราคาเท่าไหร่
ไม่ว่ายังไง ในใจก็อดตื่นเต้นเล็กน้อยไม่ได้
ถือเหรียญนี้ไว้ แล้วรีบเดินเร็วไปข้างหน้า
ไม่นาน เขาก็เข้าร้านขายของเก่าชื่อฝูเป่าเก๋อ
เพราะเถ้าแก่ร้านฝูเป่าเก๋อ เป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมและมีชื่อเสียงในวงการ หากมีของดีก็ต้องมาหาเขาขาย
“นั่นไม่ใช่เสี่ยวตงหรอกหรือ ให้อาจารย์จางส่งของที่ดูไม่ออกมาอีกแล้วเรอะ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา ถ้าจะให้ช่วยดูของก็เอาของมาเถอะ” ชายชรามองเห็นเป็นเฉาต้าฟงก็ยิ้มพูดทันที
ก่อนหน้านี้ เฉาต้าฟงเคยมาขอร้องอีกฝ่ายหลายครั้ง อีกฝ่ายจึงเข้าใจผิด
“ท่านเนี่ย ข้านำของมาแล้ว รบกวนท่านช่วยดูให้หน่อย” เฉาต้าฟงยิ้มแป้น ประนมมือส่งเหรียญทองแดงให้ด้วยความเคารพ
ท่านเนี่ยผงกหัว รับไปดูอย่างละเอียด แววตาดูจริงจังขึ้น แต่แล้วก็ถอนหายใจ ส่ายหน้าติดๆ กัน
ใจของเฉาต้าฟงหล่นวูบ หรือจะเป็นของปลอมอีก? เป็นไปไม่ได้ หรือว่าตนใช้ดวงตาวิญญาณผิดวิธี?
“ท่านเนี่ย ของนี่เป็นของปลอมหรือ” ใจของเฉาต้าฟงเต้นระรัว เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
เพราะใช้พลังดวงตาวิญญาณจากแหวนมังกรเป็นครั้งแรก ในใจจึงไม่มั่นใจเต็มร้อย
“จางเต๋อหัวไม่ได้พลาด นี่คือของแท้ เหรียญแม่พิมพ์คังซีทงเป่า แค่สภาพไม่ค่อยดี ถ้าเป็นงานงามจะได้ราวห้าหมื่น น่าเสียดาย”
ท่านเนี่ยตอบพลางสายตายังจับจ้องเหรียญทองแดงในมือ
เมื่อได้ยินคำยืนยัน ใจของเฉาต้าฟงก็ดีใจล้น “ท่านเนี่ย ท่านรับซื้อเหรียญแม่พิมพ์นี้ไหม”
คิดไว้แค่ว่าเป็นเหรียญเก่า ไม่นึกว่าจะเป็นเหรียญแม่พิมพ์
ที่เรียกว่าเหรียญแม่พิมพ์ คือแม่แบบที่ใช้หล่อเหรียญในตอนแรก ต้องให้ช่างฝีมือแกะสลักอย่างประณีตขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายฮ่องเต้ เมื่อฮ่องเต้ทอดพระเนตรว่ามีสัณฐานใช้ได้ จึงหล่อเป็นจำนวนมากตามแม่แบบ ไม่เพียงแต่สวยงาม แต่ยังหายาก
ราคาจึงสูงมาก และแน่นอนว่าหากพบเจอก็ยากเช่นกัน
“โอ้? จางเต๋อหัวยอมปล่อยของให้หรือ” ท่านเนี่ยมองมาอย่างสงสัย นิสัยของจางเต๋อหัวนั้นเห็นแก่เงินเสียยิ่งกว่าอะไร เนื้อที่เข้าปากแล้วจะยอมคายออกมาได้อย่างไร
“ท่านเนี่ยเข้าใจผิดแล้ว นี่เป็นของที่ข้าลองหามาเอง” เฉาต้าฟงรีบอธิบาย
“โอ้? สายตาของเจ้าใช้ได้นี่ เหตุใดจึงไม่ขายต่อให้เจ้านายของเจ้าเลยเล่า ไม่กลัวเขารู้แล้วจะกลั่นแกล้งเจ้ารึ”
“ข้าไม่ได้ทำงานให้ท่านอาจารย์จางแล้ว”
ท่านเนี่ยฟังแล้วก็เข้าใจ พยักหน้า “เหรียญแม่พิมพ์นี้ หากเป็นงานงาม ข้ารับซื้อให้ได้สี่หมื่น แต่นี่สภาพไม่ดีเลย ให้ได้หนึ่งหมื่นแปด”
“ตกลง” เฉาต้าฟงฟังแล้วดีใจมาก ตอบตกลงทันทีโดยไม่คิดลังเล
หนึ่งหมื่นแปด ราคานี้เกินความคาดหมายของเขา เดิมคิดว่าขายได้สักไม่กี่พันก็ดีมากแล้ว
ท่านเนี่ยพยักหน้าอย่างพอใจ ถามอีกว่า “เจ้าไม่ต่อรองราคาหน่อยหรือ”
“นิสัยใจคอของท่านเนี่ย ข้าน้อยเชื่อใจ ไม่เคยเอารัดเอาเปรียบใคร”
“นี่คิวอาร์โค้ดรับเงิน ข้าโอนเงินให้เจ้า”
ไม่นาน เฉาต้าฟงก็ได้รับเงินโอนเข้าบัญชี
“ขอบคุณท่านเนี่ย”
“ขอบคุณ ท่านเนี่ย เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
“อืม มีของดีก็เอามาให้ดูอีก”
ออกจากฝูเป่าเก๋อแล้ว เฉาต้าฟงก็รีบโอนเงินให้แม่หนึ่งหมื่น ต่อด้วยต่อสายโทรศัพท์
“แม่ เมื่อกี้ลูกโอนเงินให้แม่หนึ่งหมื่น”
“โอนเงินให้แม่ทำไมกัน ที่บ้านไม่ได้ขัดสนเรื่องกินอยู่ เก็บไว้ใช้เองเถิด ข้างนอกต้องใช้เงินหลายทาง” แม่รีบเกลี้ยกล่อมยกใหญ่
“แม่ แม่วางใจเถอะ ลูกยังมีอีก แล้วพ่อกับแม่ร่างกายยังแข็งแรงดีไหม” เฉาต้าฟงถาม
“พ่อกับแม่แข็งแรงดี ทุกอย่างที่บ้านดีหมด เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” เสียงของแม่แววปลาบปลื้มและสะอื้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เฉาต้าฟงส่งเงินกลับบ้าน
“ครับ ลูกจำไว้”
คุยกับแม่อีกสองสามประโยค เขาจึงวางสายไป
เงิน เขาต้องหาเงิน
วันนี้ ความเป็นจริงได้สอนบทเรียนครั้งใหญ่ให้เขา บทเรียนที่เขาจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
อยากให้คนอื่นมองข้ามหัว ก็ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่ง ในสังคมปัจจุบัน เงินคือมาตรวัดความแข็งแกร่งเพียงหนึ่งเดียว
เขาไม่ได้ออกไป แต่เดินเตร็ดเตร่ในตลาดต่อไป
เดินไปพลางดูไปพลาง ก็ไม่พบของดีมีค่าอะไร ดูแล้วจะราคาถูกก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ
เมื่อกี้ที่เจอเหรียญแม่พิมพ์คังซีทงเป่านั่น เป็นเพราะโชคเข้าข้างอย่างแรง ถึงได้ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้
รู้สึกแสบตาเล็กน้อย ร่างกายก็เริ่มอ่อนล้า จึงนั่งพักใต้ร่มไม้สักครู่
ดูแล้ว ของมีค่าจริงๆ ตามแผงลอยข้างนอกมีน้อยนิดจนน่าสมเพช เกินกว่าเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์เป็นของปลอมทั้งนั้น
พักได้สักพัก เขาก็ตัดสินใจเดินดูต่อ แต่คราวนี้ไม่ใช่เดินดูแผงลอยแล้ว แต่เป็นร้านขายของเก่า
เขาอยากเปิดหูเปิดตา ดูว่าร้านพวกนี้มีแต่ของแท้หรือไม่
เข้าร้านแรกไป มองไปรอบๆ ตัว ของเก่าที่วางอยู่บนตู้จำนวนไม่น้อยเปล่งแสงวิบวับอ่อนๆ แต่ก็ไม่น้อยที่ยังเป็นของปลอม นี่แสดงให้เห็นว่าในร้านของเก่าก็ไม่ได้มีแต่ของแท้ทั้งหมด
ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านจงใจหรือสายตายังไม่ถึง พอดูไปหลายร้าน เขาก็รู้สึกว่าแสบตามากขึ้น และเวียนหัวตาลาย
เมื่อมองอีกที ของเก่าที่เปล่งแสงเมื่อครู่นี้กลับกลายเป็นของธรรมดาไปหมดแล้ว
ความอ่อนเปลี้ยอย่างรุนแรงเข้าโจมตี เฉาต้าฟงถึงได้เข้าใจว่า พลังดวงตาวิญญาณหมดลงแล้ว
เขาลากสังขารที่อ่อนล้า ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าซวนเซกลับห้องเช่า พอล้มตัวลงบนเตียงก็หมดสติไป
จนกระทั่งมีคนเดินเข้ามาในบ้าน เขาจึงสะดุ้งตื่น
“คุณไม่เป็นไรนะ”
“หวงเสี่ยวหลิง เธอจะกลับมาทำไมอีก” เฉาต้าฟงผลุดลุกนั่งบนเตียงทันที จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นชา
“ฉันกลับมาเก็บผ้า เธออย่าโทษฉันเลย ฉันก็แค่อยากมีชีวิตที่ดี ฉันทำอะไรผิดหรือ” หวงเสี่ยวหลิงตาแดงก่ำ สีหน้าแฝงความเวทนาและความรู้สึกผิดเล็กน้อย
“อืม เธอไม่ผิด ฉันต่างหากที่ผิด สังคมนี่แหละที่ผิด” เงียบไปสิบกว่าวินาที เฉาต้าฟงก็พยักหน้า ตอนนี้เขาดูใจเย็นมาก ราวกับกำลังพูดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
“ฉัน ฉัน ฉันอยากให้เธอเก็บความทรงจำที่ดีเอาไว้” หวงเสี่ยวหลิงกัดริมฝีปากเหมือนตัดสินใจครั้งใหญ่ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น
“เธอไม่ต้องทำอย่างนี้” เฉาต้าฟงจ้องมองอีกฝ่ายตาค้าง
“จะเอาหรือไม่เอา นี่คือโอกาสสุดท้าย หลังจากนี้เราจะไม่ได้เจอกันอีก เขายังรอฉันอยู่ข้างล่าง” หวงเสี่ยวหลิงจ้องเฉาต้าฟงด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว
“ได้” เฉาต้าฟงพยักหน้า แต่น้ำเสียงยังคงราบเรียบมาก ในแววตากลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
ไม่นาน เรือนร่างเปลือยเปล่าสองร่างก็พันเกี่ยวกันบนเตียง
สัญชาตญาณมังกรมักมากในกาม คุณสมบัติของแหวนมังกรส่งผลลึกซึ้งต่อนิสัยของเฉาต้าฟงเช่นกัน