หลังจากหานเจิ้นอวี่กับซูเซี่ยชิวกลับเข้ามาในห้อง ทั้งคู่ถึงเพิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา
ห้องนี้เล็กมาก นอกจากเตียงเตาแล้วก็เหลือเพียงทางเดินแคบ ๆ ทั้งยังไม่มีหน้าต่าง
ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว พอปิดประตู ห้องก็ยิ่งมืดจนแทบมองไม่เห็นอะไร
หานเจิ้นอวี่ตัวสูงอยู่แล้ว แสงริบหรี่ที่ลอดผ่านร่องประตูเข้ามาเพียงน้อยนิดยังถูกเขาบังจนหมด
ทั้งสองยืนอยู่ตรงนั้น ทำให้ห้องทั้งห้องดูอึดอัดคับแคบขึ้นไปอีก
ซูเซี่ยชิวแอบชำเลืองมองเขาจากหางตา เพราะในห้องมืดเกินไป จึงเห็นเพียงสันจมูกโด่งเป็นสันของเขาราง ๆ
ส่วนหานเจิ้นอวี่เองก็กำลังลอบมองเธออยู่เช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนนี้เลย บางครั้งยังรู้สึกว่าเธอทำอะไรอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จนน่ารำคาญ
แต่เมื่อครู่พอได้ยินเธอพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “สามีฉัน” เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจอย่างที่คิด
ชายหญิงสองคนที่ไม่เคยมีความรัก ต่างยืนนิ่งเหมือนคนทึ่ม พลางคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย จนลืมจุดตะเกียงน้ำมันกันเสียสนิท
ซูเซี่ยชิวได้สติกลับมาก่อน เมื่อฟังดูแล้วข้างนอกเงียบสนิท เธอจึงเดินไปหากล่องไม้ข้างเตียงเตา หยิบไม้ขีดมาจุดตะเกียง
เสียง “แชะ” ดังขึ้น เปลวไฟอ่อน ๆ ในตะเกียงน้ำมันก็สว่างวาบ
หานเจิ้นอวี่หันไปมองโดยไม่รู้ตัว แสงสีเหลืองนวลทาบลงบนใบหน้าของซูเซี่ยชิว ทำให้คิ้วตาของเธอดูอ่อนโยนขึ้น แม้แต่ห้องดินอัดเตี้ยแคบนี้ก็ยังดูอบอุ่นอย่างประหลาด
ซูเซี่ยชิวรู้ตัวว่าเขากำลังมอง จึงหันหน้ามาทางเขาเล็กน้อย สายตาของทั้งคู่ประสานกัน