ซูเซี่ยชิวพูดจบก็กวาดตามองสีหน้าของคนบ้านหาน
หานเป่ากั๋วก้มหน้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หานเจิ้นฮวากับหานเหมยลี่มองเธออย่างเดือดดาล
จางเชียนอวิ๋นไม่มีสีหน้าใดเป็นพิเศษ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น อยากเห็นแม่สามีจอมเก่งของเธอจัดการซูเซี่ยชิวอย่างไร
หยางหลานฮวามองเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง หากเป็นซูเซี่ยชิวคนก่อน คงถูกคนบ้านนี้ทำให้หวาดกลัวจนตัวสั่นไปนานแล้ว
แต่ซูเซี่ยชิวในตอนนี้ไม่กลัวพวกเขาเลยสักนิด การรับมือกับคนแบบนี้ หากเธอแข็งแกร่งกว่าพวกเขา พวกเขาถึงจะรู้จักเกรงใจ
ถ้าแสดงความอ่อนแอ ต่อไปพวกเขาก็จะยิ่งได้ใจ
หยางหลานฮวาคิดไม่ถึงว่าปากของเธอจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ พูดรัวไม่หยุดราวกับปืนกล จนคนอื่นแทบไม่มีช่องให้แทรก
แถมเสียงของนังนี่ก็ดังเหลือเกิน คนที่เดินผ่านไปมาพากันยืนดูเรื่องสนุกของบ้านเธออยู่หน้าประตู
เธอรู้ดีว่าถ้าไม่รีบอธิบายตอนนี้ ภาพลักษณ์แม่เลี้ยงผู้แสนดีที่อุตส่าห์สร้างมาตลอดหลายปีจะพังทลายลง
นังนั่นยังลากเหมยลี่เข้ามาเกี่ยวด้วย นี่คิดจะทำลายลูกสาวเธอหรือไง
หยางหลานฮวาทรุดนั่งลงกับพื้น ตบต้นขาพลางร้องไห้คร่ำครวญอย่างน้อยใจ “ใคร ๆ ก็ว่าการเป็นแม่เลี้ยงนั้นยาก เมื่อก่อนฉันยังไม่เชื่อ คิดอยู่เสมอว่าถ้าจริงใจ ก็ย่อมได้รับความจริงใจตอบแทน
แต่วันนี้ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว หินมันอุ่นไม่ขึ้นหรอก เลี้ยงหมาป่าไม่เชื่องให้ตายยังไงก็ไม่เชื่อง”
เธอมองหานเป่ากั๋ว น้ำมูกน้ำตาไหลพรากพลางพูดว่า “พ่อเฒ่า คุณพูดอย่างเป็นธรรมหน่อยสิ ในบรรดาลูก ๆ หลายคน ฉันลำเอียงเข้าข้างลูกชายคนโตมากที่สุดใช่ไหม? ก็เพราะกลัวคนอื่นจะหาว่าแม่เลี้ยงอย่างฉันลำเอียงน่ะสิ
เขาเที่ยวเตร่ข้างนอกทั้งวัน หนึ่งปีทำแต้มแรงงานได้ไม่กี่แต้ม ฉันเคยปล่อยให้เขากลับบ้านมาแล้วไม่ได้กินข้าวสักมื้อหรือ? แต่ดูเมียเขาตอนนี้สิ ทำกับฉันแบบนี้ ฉันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว…”