ซูเซี่ยชิวเพิ่งสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงของหานเจิ้นอวี่ฟังดูแปลกไป
ลองนึกถึงคำพูดที่เธอเพิ่งพูดไป ก็ชวนให้คนเข้าใจผิดได้จริง ๆ
เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้รีบอธิบาย
เธอจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดก่อน แล้วหยิบไม้ยาวท่อนหนึ่งเดินไปที่ประตู
จากนั้นจึงพูดยิ้ม ๆ ว่า “ฉันวางกับดักหนูไว้แถวนี้หลายอัน กลัวคุณเหยียบเข้า เลยบอกให้ยืนอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ”
หานเจิ้นอวี่เห็นเธอเก็บกับดักหนูบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว ดูท่าคงไม่ใช่ครั้งแรกที่วาง
สีหน้าเขาเคร่งขรึมลง ก่อนถามเสียงเข้ม “เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าตอนกลางคืนมีคนมารังควานคุณ?”
ซูเซี่ยชิวเอากับดักหนูคล้องเข้ากับไม้ท่อนนั้น นับดูแล้วมีสิบอันพอดี จากนั้นจึงขยับหลบไปด้านข้าง “เข้าบ้านก่อน เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟัง”
หานเจิ้นอวี่เข็นจักรยานเข้าไปในบ้าน
ตอนเขาออกไปทำงานต่างถิ่น กระท่อมหลังนี้ยังว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับมีข้าวของเพิ่มขึ้นไม่น้อย
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดยังคงเป็นไหใบใหญ่สีดำคล้ำสองใบตรงมุมห้อง
แม้บ้านจะทรุดโทรม แต่ก็จัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย
อาจเป็นเพราะแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสีเหลืองนวล จึงทำให้บ้านดินหลังเล็กดูอบอุ่นขึ้นมาก
ภายในห้องยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ กลิ่นเดียวกับที่ติดกายซูเซี่ยชิว
ตั้งแต่หานเจิ้นอวี่ก้าวเข้ามาในบ้าน เขาก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ส่วนรอยที่ถูกยุงกัดเมื่อครู่ก็คันยุบยิบเหลือเกิน
เขาตัวสูงอยู่แล้ว พอยืนอยู่ตรงนั้น ห้องนี้จึงยิ่งดูคับแคบลงไปอีก
ซูเซี่ยชิวเทน้ำจากถังไม้ลงในอ่าง แล้วหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ส่งให้เขา “ล้างหน้าสิ”
ผ้าขนหนูผืนนี้เธอซื้อจากสหกรณ์เมื่อคราวก่อน โดยใช้คูปองที่หานเจิ้นอวี่ทิ้งไว้ตอนออกเดินทาง