เขาปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ หยุดพักเป็นระยะ จนถึงปากทางเข้าหมู่บ้านก็ยังคิดไม่ออกว่าคืนนี้จะไปนอนที่ไหน
หานเหล่ยกับซุนต้าซู่ต่างก็มีภรรยาแล้ว เขาไม่อยากไปรบกวน
แต่ถึงทั้งคู่จะยังไม่แต่งงาน เขาก็ไปไม่ได้อยู่ดี
ถ้าสองคนนั้นถามว่าทำไมไม่กลับบ้านไปนอน เขาจะตอบยังไงล่ะ?
หานเจิ้นอวี่หมดหนทาง จึงจำใจปั่นจักรยานไปยังที่ทำการกองผลิต
แต่เขาไม่ได้เข้าไปในลาน แค่ปั่นวนอยู่แถว ๆ นั้น ก่อนจะจอดจักรยานไว้ใกล้โรงเรียน
กะว่าฟ้าสางแล้วค่อยไปเคาะประตูบ้านซูเซี่ยชิว
เขานั่งอยู่บนเบาะหลัง มองดาวบนท้องฟ้า พลางคิดในใจ รู้อย่างนี้ไม่น่ากลับมาเลย
นอนที่หอพักโรงงานสักคืน แล้วค่อยกลับมาตอนเช้าก็ดีอยู่แล้ว หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ
หานเจิ้นอวี่ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ข้างนอกนานแค่ไหน รู้แค่ว่ายุงกัดจนคันไปทั้งตัว
เพี๊ยะ! บนมือของเขามียุงตายเพิ่มมาอีกตัว
ก่อนเข้านอน อาจารย์เว่ยกินแตงกวาไปลูกหนึ่ง แล้วยังดื่มน้ำเย็นไปครึ่งชาม กลางดึกจึงท้องเสียขึ้นมา
ตอนลุกไปเข้าห้องน้ำ เขาได้ยินเสียงเพี๊ยะ ๆ ดังมาจากนอกโรงเรียน
เมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะประหลาดที่ได้ยินกลางดึกเมื่อช่วงก่อน เขาก็สะดุ้งเฮือก ไม่ทันได้เข้าห้องน้ำด้วยซ้ำ รีบยกกางเกงวิ่งกลับเข้าห้องพัก
พอเดินใกล้ถึงหอพัก ความอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้เขาหยุดฝีเท้า
เขาเป็นนักวัตถุนิยม ไม่เชื่อว่าบนโลกนี้มีผีสางจริง ๆ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกลางดึกวันนั้นก็แปลกเกินไปจริง ๆ
ถ้ามีแค่เขาคนเดียวที่ได้ยิน ก็อาจเป็นหูแว่ว แต่ภรรยาของเขาก็ได้ยินชัดเจนเหมือนกัน