เฉิงเซียวถิงเห็นเธอออกมา ก็ดับบุหรี่ลงแล้วโยนลงถังขยะข้าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ
"ทำไมแกถึงมาอยู่ที่เหลียงซีได้?" เจียงสุ่ยสุ่ยยืนอยู่หน้าประตูอาคาร ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ สายตาระแวดระวัง
เฉิงเซียวถิงไม่พูดอะไร
เขาก้าวสองก้าวเข้ามา พร้อมความหนาวเย็นจากข้างนอก คว้าข้อมือเธอไว้
เจียงสุ่ยสุ่ยยังไม่ทันตั้งตัว ทั้งตัวก็ถูกยกพาดบ่าไปแล้ว
"เฉิงเซียวถิง!" เธอตกใจร้องออกมา แต่รีบลดเสียงลง กลัวจะรบกวนเพื่อนบ้านข้างบน
ขาทั้งสองข้างแกว่งไปมาอยู่กลางอากาศ รองเท้าแตะขนปุยสีชมพูข้างขวาหลุดกระเด็นตกพื้นปูนดัง "ป๊าบ"
"รองเท้า... รองเท้าหลุด!" เจียงสุ่ยสุ่ยตีหลังเขา
เฉิงเซียวถิงไม่หยุดเดิน ก้มลงคว้ารองเท้าแตะขนปุยสีชมพูด้วยมือข้างเดียว แล้วยัดใส่มือเธอ
สุ่ยสุ่ยหัวคว่ำ ลมหนาวพัดเข้าใส่คอเสื้อ
เธอเริ่มร้อนใจ ยื่นมือทุบหลังเขา
"เฉิงเซียวถิง! แกบ้าแล้ว! ตรงข้ามคือบ้านฉันนะ!"
"เธอตะโกนให้ดังกว่านี้ได้นะ จะได้เรียกคุณปู่ยามของหมู่บ้านออกมา" เฉิงเซียวถิงเสียงนิ่ง ก้าวเท้าไม่หยุด
สุ่ยสุ่ยหุบปากทันที
เธอเหมือนนกกระจอกเทศ ก้มหน้ามุ่ยซบหน้าลงกับผ้าเสื้อคลุมยาวแพง ๆ ของเฉิงเซียวถิง
เข้าล็อบบี้โรงแรม
พนักงานต้อนรับหน้ากำลังก้มหน้ากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ได้ยินเสียงประตูอัตโนมัติดัง "ติ๊งด้อง"
เงยหน้าขึ้น
ผู้ชายที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้ ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ หน้าตาเหมือนดาราหนัง กลับเข้ามาอีกครั้ง