“อะไรที่ยกไม่ไหวล่ะ?” เจียงจวินเย่ถาม “พ่อลงไปช่วยเองเดี๋ยวนี้”
สุ่ยสุ่ยสูดลมหายใจเย็นชา
“ไม่ต้องๆ!”
สุ่ยสุ่ยรีบตะโกน “หนูยกเองได้! หนูขึ้นไปเดี๋ยวนี้!”
เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่ข้างๆ มองท่าทางของสาวน้อยที่เหงื่อแตกพลั่กเพราะความตกใจ
จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามันตลกดี
ที่ปักกิ่ง ใครเห็นเขาไม่เคารพยำเกรง
แต่ตอนนี้มาถึงเหลียงซี เขากลับกลายเป็นผู้ชายที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ
ดูเหมือนคนห้องข้างๆ จะเริ่มรู้ตัวแล้ว คิดว่าเสียงทุบกำแพงเมื่อกี้เป็นอาการหลอน
เสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ของฟูกที่นอนดังขึ้นอีกครั้ง
ถึงจะพยายามเบาลง แต่ในห้องที่เงียบสงัด เสียงนั้นก็ยังชัดเจน
ปลายสายโทรศัพท์
เจียงจวินเย่นิ่งเงียบไปสองวินาที
“เจียงสุ่ยสุ่ย” น้ำเสียงของเจียงจวินเย่ทุ้มต่ำลง “ข้างๆ หนูมีเสียงอะไร? หนูอยู่ไหน?”
สมองของสุ่ยสุ่ย “อื้อ” ไปหนึ่งที
จบเห่
เธอรีบเอามือกดไมโครโฟน มองเฉิงเซียวถิงด้วยความสิ้นหวัง
น้ำเสียงของเจียงจวินเย่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมของหัวหน้าฝ่ายปกครองที่จับได้ว่านักเรียนแอบจีบกัน
ฟูกที่นอนห้องข้างๆ ให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง ส่งเสียง “เอี๊ยด——” ยาวอีกครั้ง
สุ่ยสุ่ยขนหัวลุก
เฉิงเซียวถิงนั่งมองเธออย่างสบายอารมณ์ สีเทาเข้มของดวงตามีแววหยอกเย้า เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะช่วย
“ป๊า!”
สุ่ยสุ่ยตะโกนสุดเสียง จนเสียงของเธอเกือบกลบเสียงข้างห้อง “คือ... คือคุณปู่จางยามประจำหมู่บ้าน! เขาเลื่อยกิ่งไม้อยู่น่ะ! กิ่งไม้ข้างตู้ไปรษณีย์มันหัก เลยมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดๆ!”