เจียงสุ่ยสุ่ยส่ายหน้า แล้วดันแก้วกลับไป “ขอบคุณ ฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์”
“มาที่นี่แล้วไม่ดื่ม?”
ซูถิงเฟิงยกแก้วขึ้นจิบเอง มองเธอ “กลัวคนที่บ้านดึงเหรอ?”
“ฉันมีแฟนแล้ว” เจียงสุ่ยสุ่ยพูดตามความจริง “ถ้าเขารู้ เขาจะโกรธ”
ซูถิงเฟิงหัวเราะเบาๆ แน่นอน เขารู้ว่าแฟนเธอเป็นใคร
เฉิงเซียวถิงในวงการนี้ขึ้นชื่อเรื่องกฎเยอะและอารมณ์แข็ง
“แฟนเธอห่วงเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” ซูถิงเฟิงแกล้งถาม “ดื่มแชมเปญแก้วเดียวก็ไม่ได้?”
“ไม่ได้” เจียงสุ่ยสุ่ยใช้ส้อมจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่งเข้าปาก “ถ้าเขารู้ว่าฉันมาที่นี่ คงจับฉันทำข้อสอบเป็นบทลงโทษ”
ซูถิงเฟิงแทบกลั้นขำไม่อยู่
ทำข้อสอบ? คนเป็นใหญ่เป็นโตของตระกูลเฉิง วิธีลงโทษเรื่องความรักคือให้ทำข้อสอบ?
เขามองเจียงสุ่ยสุ่ยที่กำลังกินแตงโม
แก้มตุ่ยๆ เคี้ยวอย่างตั้งใจ ไม่แม้แต่จะมองเหล้าต่างประเทศที่ราคาหมื่นๆ ต่อขวดบนโต๊ะเลย
คนอื่นๆ ในโซฟาก็แอบมองเจียงสุ่ยสุ่ยอยู่เหมือนกัน
เจียงสุ่ยสุ่ยคนนั้นของคณะการเงิน ตอนนี้เป็นคนดังในกลุ่มคนรุ่นสองแห่งกรุงปักกิ่ง
เสิ่นหมาน เพราะเธอถึงถูกคัดออก แถมยังมีเรื่องคนถือแบล็กการ์ดไปซื้อม้วนกระดาษทิชชู่ลดราคาสิบเก้าเก้า
“นี่คือคุณเจียงสินะ”
ผู้หญิงที่ใส่ชุดสายเดี่ยวคนนั้นยิ้ม น้ำเสียงแฝงการลองเชิง “ได้ยินว่าไม่กี่วันก่อนคุณเฉิงซื้อโรงพยาบาลแห่งนั้นให้คุณเจียง? คุณเจียงปกติชอบมาเที่ยวบาร์เหรอ? ผลไม้รวมที่นี่ไม่ถูกเท่าของลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ตนะ”