ซี่โครงหมูหวานเปรี้ยว สีแดงสดใส
เจียงสุ่ยสุ่ยคีบชิ้นหนึ่ง กัดเข้าไป รสหวานกำลังดี
เธอมองไปที่เฉิงเซียวถิง
"นายไม่กินเหรอ?"
"กิน" เฉิงเซียวถิงคีบซี่โครงชิ้นหนึ่ง
เขามีมารยาทในการกินที่ดี แม้จะอยู่ในร้านเล็กๆ แบบนี้ หลังก็ยังตรง
เจียงสุ่ยสุ่ยมองเขา ผู้ชายคนนี้จริงๆ ก็ไม่ได้ถือตัวอะไรนัก
เธอไม่เคยเห็นเฉิงเซียวถิงในห้องประชุม ถ้าเธอเห็นผู้จัดการฝ่ายอเมริกาเหนือที่นั่นตัวสั่นเหงื่อตก เธอคงไม่คิดว่าเขาเป็นคนง่ายๆ
"มองฉันแล้วอิ่มเหรอ?" เฉิงเซียวถิงเงยหน้าขึ้น
เจียงสุ่ยสุ่ยรีบหันกลับ หน้าแดง "ฉันดูว่านายกินได้หรือเปล่า"
"กินได้"
"ปกติแกินอะไร"
"โรงอาหาร ปลานึ่งมะนาว"
เจียงสุ่ยสุ่ยพูดไม่ออก มุกนี้ไม่จบไม่สิ้น
ทั้งคู่กินข้าวกัน โต๊ะเล็ก เท้าต้องชนกันใต้โต๊ะเป็นธรรมดา
เข่าของเจียงสุ่ยสุ่ยชนกับขาเฉิงเซียวถิง
เธอรีบหดกลับทันที
เฉิงเซียวถิงวางตะเกียบ หยิบทิชชูเช็ดมือ
"หนีอะไร"
"ไม่ได้หนี" เจียงสุ่ยสุ่ยก้มหน้ากินข้าว
"กระโปรงสั้น อย่าขยับ" น้ำเสียงเฉิงเซียวถิงราบเรียบ
เจียงสุ่ยสุ่ยหน้าแดง วันนี้เธอใส่กระโปรงถักสั้น พอนั่งลงก็เลื่อนขึ้นเล็กน้อยจริงๆ
เธอยื่นมือไปดึงชายกระโปรง
เฉิงเซียวถิงถอดแจ็กเก็ตสีดำของตัวเองออก ยื่นให้
"เอาไปห่ม"
เจียงสุ่ยสุ่ยมองเสื้อตัวนั้น ยังมีความอบอุ่นจากร่างกายเขาอยู่
เธอรับมาคลุมที่ขา แจ็กเก็ตตัวใหญ่ คลุมเลยเข่า