เฉิงเซียวถิงกดร่างลงมา อุณหภูมิกายส่งผ่านผ้าบางๆ มาถึงตัวเธอ
ลมหนาวบนระเบียงยังคงพัดไม่หยุด วันนี้ปักกิ่ง อุณหภูมิภายนอกติดลบเจ็ดองศา
โชคดีที่ในห้องมีเครื่องทำความร้อน
แผ่นหลังของเจียงสุ่ยสุ่ยแนบกับกระจกบานเลื่อน เย็นจนเธอหดตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
อายุแค่นี้ก็กล้าโกหกเขาเพื่อไปบาร์แล้วหรือ
ฝ่ามือของเฉิงเซียวถิงทาบขึ้นมา คั่นอยู่ระหว่างหลังเธอกับกระจก
“เฉิงเซียวถิง ขาอ่อน” เจียงสุ่ยสุ่ยเกาะแขนเขา
“ฉันประคองให้”
เฉิงเซียวถิงไม่ได้คิดจะลงโทษเธอจริงๆ แค่โมโหเท่านั้น
เขาโตมาแบบนี้ ในปักกิ่งไม่เคยมีใครกล้าหลอกเขาแบบนี้
มาวันนี้กลับมาพ่ายแพ้ให้เด็กผู้หญิงคนนี้
อีกมือหนึ่งเขาจับเอวเธอไว้ แรงมั่นคง
เสื้อไหมพรมถูกมัดรวมอยู่ที่ไหปลาร้า
อากาศเย็นสัมผัสกับผิวที่อบอุ่น ทำให้เกิดเม็ดเล็กๆ เรียงตัว
เจียงสุ่ยสุ่ยกัดริมฝีปากล่าง
สุ่ยสุ่ยรู้ว่าตัวเองผิด แต่ก็ไม่รู้ว่าเฉิงเซียวถิงจะทำอะไร
ไฟถนนข้างล่างสว่างไสว ชายแก่สองคนกำลังจ้องกระดานหมากรุกศึกษาเกม
เสียงหมากตกกระทบกระดานดังใส กี่ชั้นสี่ชั้นก็ยังได้ยิน
มองลงมาจากระเบียง เห็นผมขาวของชายแก่ชัดเจน
ความต่างของภาพทำให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดตึงเครียดขึ้น
สุ่ยสุ่ยดูเหมือนจะมองเห็นเกมหมากรุกบนกระดานได้ด้วยซ้ำ
เฉิงเซียวถิงจงใจทำช้าๆ เขาจงใจจริงๆ
สุ่ยสุ่ยถือว่าเตรียมใจตายแล้ว