ในห้องนั่งเล่นเงียบกริบ
ลุงเขยใหญ่กลืนน้ำลาย: "เอาเงินเหรอ? ได้เงินมาเท่าไหร่?"
"เก้าสิบเก้าหยวน! กับข้าวชุดเดิมราคาสองพันสองร้อยที่ว่าจ้างส่วนตัว แค่เก้าสิบเก้าหยวนเอง! ฉันซื้อมาได้!"
สุ่ยสุ่ยพูดอย่างมั่นใจ ตบกล่องอาหารหนึ่งที "ฉันพลิกสถานการณ์คว้าของดีมาได้!"
"เหลวไหล!" หลินฟางร้องออกมา "ของที่เจ้าของใหญ่สั่งไว้ เขาเป็นแค่คนส่งของจะกล้าขายตามใจได้ยังไง?"
"ป้าใหญ่ไม่เข้าใจ นี่คือเศรษฐกิจอินเทอร์เน็ต!"
สุ่ยสุ่ยยกทฤษฎีที่ผู้ช่วยโจวปลูกฝังให้พ่อของเธอเมื่อคืนมาพูดต่อ "การโยกย้ายต้นทุนจม! การขายทิ้งอย่างรวดเร็วในซัพพลายเชน! นี่แหละที่เรียกว่าวงจรธุรกิจแบบปิด!"
เจียงจวินเย่ที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ตบขาตัวเองหนึ่งที แล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของเจียงจวินเย่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นราวกับค้นพบทวีปใหม่ ชี้ไปที่กล่องอาหาร: "ส่งด่วนเฉินเตี้ยนเก่งมาก! อัลกอริทึมจับคู่เก่งมาก! วิสัยทัศน์ของเจ้าของคนนี้ เหนือกว่าการสั่งซื้อกลุ่มทั่วไปแล้ว! เขากำลังใช้มูลค่าส่วนเกินเพื่อดึงดูดลูกค้าชุมชนด้วยความถี่สูง!"
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแชทของ "เสี่ยวโจววิ่งส่งของ" ในวีแชทอย่างชำนาญ
"ไม่ได้ ฉันต้องถามเสี่ยวโจว ทีมงานโปรโมตหน้าสนามของพวกเขาคำนวณอัตราการแปลงยังไง ถ้าใช้โมเดลนี้กับระบบการจัดการห้องเรียนและกลไกการให้รางวัลลงโทษในโรงเรียนมัธยม..."
เจียงจวินเย่พิมพ์ไวราวกับลมพายุ ส่งข้อความเสียงเป็นชุดยาวเหยียด