เฉิงเซียวถิงเอนพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“เธอเอื้อมมือเข้ามาไม่ได้” น้ำเสียงของเขาสุขุม แฝงไว้ซึ่งอำนาจควบคุมโดยสมบูรณ์
“เธอป้องกันเธอได้ แต่ป้องกันไม่ให้เธอหาความเดือดร้อนให้ทุกวันไม่ได้”
ผู้เฒ่าวางลงถ้วยชา เอนตัวไปข้างหน้า “เพราะฉะนั้น นายต้องรีบ รีบแต่งสุ่ยสุ่ยกลับมาให้เร็ว ๆ จะได้ตัดความหวังของเธอ”
เฉิงเซียวถิงใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
“เธอเพิ่งอายุสิบเก้าปีหลังตรุษจีน”
“สิบเก้าปีแล้วยังไง!” ผู้เฒ่าตบโต๊ะ “ตอนนี้รัฐบาลส่งเสริมให้มีลูก นักศึกษาแต่งงานมีลูกเป็นเรื่องปกติมากมาย อายุสิบเก้ากำลังสดใสพอดี อายุตามกฎหมายในประเทศยังขาดอีกปี ไปแต่งงานที่ต่างประเทศก็ได้นี่”
เฉิงเซียวถิงเงยหน้าขึ้น
ผู้เฒ่าก็วางแผนไว้ชัดเจนหมดแล้ว
ในหัวของเฉิงเซียวถิงลอยหน้าเด็กกลม ๆ ของสุ่ยสุ่ยขึ้นมา
เด็กคนนั้นตอนนี้ทุกวันกังวลเรื่องความแตกต่างของชนชั้น กังวลว่าเธอจะเป็นนกน้อยในกรงหรือเปล่า
“เร็วเกินไป” เฉิงเซียวถิงพูด “เธอก็มีชีวิตของเธอเอง”
“นายเป็นประธานกลุ่มบริษัทมูลค่าหลายแสนล้าน ยังจัดการเด็กสาวคนเดียวไม่ได้อีกหรือไง?”
ผู้เฒ่าแสดงความรังเกียจเต็มหน้า “กลยุทธ์ล่ะ? แผนการล่ะ? ตอนที่นายอยู่บนโต๊ะเจรจา ความห้าวหาญที่กัดคนไม่ปล่อยของนายหายไปไหนหมด?”
เฉิงเซียวถิงหยิบค้อนพลาสติกเล็ก ๆ ขึ้นมา เคาะปลาไม้ดัง “ตุบ” หนึ่งครั้ง
“เธอไม่ใช่คนที่ต้องใช้แผนการกับฉัน”
ผู้เฒ่าลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังเดินออกไป
“ฉันไม่สนว่านายจะใช้วิธีไหน รีบทำสำเร็จให้ได้ ฉันแก่แล้วยังรออุ้มเหลนอยู่”