ตอนนี้สุ่ยสุ่ยแค่รู้ว่าเขาไปส่งอาหารที่เหลียงซียังใจไม่ดีเลย ถ้ารู้ว่าเขาไปเผชิญหน้ากับท่านแม่ของตระกูลเฉิงโดยตรง คงรีบซื้อตั๋วยืนหนีออกจากโลกไปด่วน
เสิ่นอวิ๋นชิงหรี่ตาลง
ยี่สิบแปดปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอารมณ์ที่เรียกว่า "การปกป้องคนของตัวเอง" บนใบหน้าของลูกชายผู้เลือดเย็นคนนี้
หรือจะพูดได้ว่า ระมัดระวังอย่างยิ่ง
"ได้" เสิ่นอวิ๋นชิงยืดตัวขึ้น คว้ากระเป๋าเฮอร์มีสบนโซฟา
เธอหันหลังเดินออกไป รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพรม ยังคงแผ่พลังเต็มพิกัด
เดินถึงหน้าประตู เธอหยุด แล้วหันมามองผู้ช่วยโจว
"เสี่ยวโจว ตามฉันออกมาข้างนอกหน่อย"
ขาผู้ช่วยโจวอ่อนแรง เกือบคุกเข่าลง
"ท่านแม่..." ผู้ช่วยโจวมองไปทางเฉิงเซียวถิงด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
เฉิงเซียวถิงพิงพนักเก้าอี้ หยิบค้อนพลาสติกเล็กๆ ขึ้นมา แล้วเคาะไม้โมกอีกครั้ง
"ก๊อก"
"ไปเถอะ" น้ำเสียงเฉิงเซียวถิงไร้ความรู้สึก "อะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด เจ้าชั่งน้ำหนักเอาเอง"
ผู้ช่วยโจวฝืนใจ เดินตามเสิ่นอวิ๋นชิงออกไปราวกับกำลังไปสู่ตะแลงแกง
เฉิงเจี้ยนเย่เห็นท่าไม่ดี รีบอุ้มโบราณวัตถุที่ใช้กับไมโครเวฟได้ของเขาหนีไปทันที
ห้องหนังสือกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เฉิงเซียวถิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดวีแชท
หน้าจอยังค้างอยู่ที่ข้อความที่สุ่ยสุ่ยส่งมาเมื่อวาน [เฉิงเซียวถิง นายรอฉันได้เลย ฉันจะเตรียมของขวัญปีใหม่ให้เลย]