“วันนี้ฉันจะทุบถังข้าวของแกให้แตกเลย!”
ซุยซุยนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่มุมห้อง ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพนี้ไว้ทั้งหมด
กดส่ง
ส่งไปที่รูปโปรไฟล์สีดำรูปมหัพภาคนั้น
เจียงสุ่ยสุ่ย: [วิดีโอ.mp4]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [วันตรุษจีน บ้านฉันวุ่นวายสุดๆ นายนายทุนคนนี้ดูสิ คนชั้นล่างต้องแลกกับความเจ็บปวดขนาดไหนเพื่อผลตอบแทนจากการลงทุนแค่นิดเดียว]
ปักกิ่ง คฤหาสน์ตระกูลเฉิง
เฉิงเซียวถิงพิงโต๊ะไม้จื่อถาน กดเปิดวิดีโอ
ในภาพ เจียงจวินเย่ถูกไล่ตีไปทั่วห้องรับแขกด้วยไม้ปัดฝุ่น
เฉิงเซียวถิงดูวิดีโอทั้งหมดจนจบ
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ พิมพ์ด้วยมือเดียว
[ ]: [พ่อตาความคิดเรื่องการลงทุนดีมาก ความเสี่ยงสูงสุดๆ]
ซุยซุยมองคำตอบบนหน้าจอ ทำตาขาว
เจียงสุ่ยสุ่ย: [อย่ามามองขำ เงินห้าหมื่นเกือบหายไปกับน้ำ พ่อแม่ฉันตอนนี้จะไล่เขาออกจากบ้าน]
[ ]: [คราวหน้าเขาอยากลงทุน ให้เสี่ยวโจวทำแผนให้]
ซุยซุยมองประโยคนี้
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ผู้ช่วยโจวคงเหนื่อยมากเลยนะ]
เฉิงเซียวถิงพิงพนักเก้าอี้
[ ]: [เสี่ยวโจว ปริญญาเอกด้านการเงินจากวอร์ตัน สาขาวิชาธุรกิจ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย นักวิเคราะห์การเงิน CFA เคยทำงานด้านการควบรวมกิจการที่วาณิชธนกิจวอลล์สตรีทมาสามปี]
ซุยซุยมองข้อความสองสามบรรทัดนี้
ในหัวเธอพยายามเชื่อมโยงหนุ่มวิ่งส่งของที่หิ้วข้าวสารสองถุง ใส่สูทตัดเย็บพิเศษราคาห้าหมื่น พูดถึง “การสั่งซื้อกลุ่มชุมชน” กับ “ปริญญาเอกวอร์ตัน” เข้าด้วยกัน