เฉิงเซียวถิงไม่เข้าใจว่าทำไมเจียงสุ่ยสุ่ยถึงโกรธ
เฉิงเซียวถิงจ้องหน้าผู้ช่วยโจว
ผู้ช่วยโจวยืนตัวตรง แว่นตาสะท้อนแสง
“พฤติกรรมการเรียนปกติ?” เฉิงเซียวถิงพูดย้ำ
ผู้ช่วยโจวพยักหน้า
เฉิงเซียวถิงผลักเอกสารบนโต๊ะออก “เสี่ยวโจว นายเคยมีแฟนไหม”
ผู้ช่วยโจวส่ายหน้า “ไม่มีเวลาคบ งานของเฉิงซื่อกรุ๊ปยุ่งเกินไป”
เสี่ยวโจวคนนี้ทำอะไรก็ไว้ใจได้ แต่เรื่องความรักน่าจะไว้ใจไม่ได้
สู้เสิร์ชหาดีกว่า……
เฉิงเซียวถิงลุกขึ้น หยิบเสื้อสูทจากพนักพิงเก้าอี้มาสวม
“ไปสืบมา ว่าผู้หญิงพูดว่าไปท่องศัพท์ แท้จริงแล้วหมายความว่าอะไร”
ผู้ช่วยโจวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์คำถามลงไป
“คุณเฉิง” ผู้ช่วยโจวมองหน้าจอ “ชาวเน็ตบอกว่า นี่คือข้ออ้าง ความหมายจริงๆ คือ เธอโกรธ และไม่อยากคุยด้วย”
ผู้ชายตรงๆ สองคน คุยกันตรงๆ
คนหนึ่งเพิ่งมีแฟนครั้งแรก อีกคนยังไม่เคยเข้าใกล้คำว่าแฟนเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้ต้องพึ่งพาเว็บเสิร์ชเพื่อตีความนัยของเด็กสาวอายุสิบเก้าปี
เฉิงเซียวถิงหยุดชะงัก
เขานึกย้อนไปถึงการนัดพบที่จิ่งสุ่ยจวี้ในใจ
เขาปฏิเสธคุณหนูตระกูลกู่ พร้อมกับเอกสารโครงการมูลค่าหมื่นล้าน ต่อหน้าเจียงสุ่ยสุ่ย
เงื่อนไขดีขนาดนั้น เขาไม่แม้แต่จะมอง
ยังคิดจะให้คุณหนูกู่มาเป็นติวเตอร์ให้สุ่ยสุ่ยฟรีๆ อีก
เรื่องนี้เขาจัดการได้เรียบร้อย ไร้ปัญหา ให้ความรู้สึกมั่นคงกับเด็กสาวเต็มที่