เฉิงเซียวถิงไม่ขยับ เขามองชามน้ำแดงมันเยิ้มกับผักชีลอยอยู่ด้านบน
วันนี้เขามาที่โรงเรียนเป็นพิเศษ เพื่อจะให้รู้ว่าทำไมเธอถึงจู่ๆ ก็โกรธ
ผลปรากฏว่าเธอมากินหม่าล่าแท่งที่นี่ แล้วยังบอกเขาอย่างจริงจังอีกว่าผู้หญิงคนอื่นดี
เฉิงเซียวถิงยื่นมือไปยกชามสแตนเลสนั้นขึ้นมา
สุ่ยสุ่ยตะเกียบตกอากาศ
เธอเงยหน้ามอง
เฉิงเซียวถิงถือชาม ลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะเทเศษอาหารข้างๆ
พลิกข้อมือ
ทั้งน้ำทั้งของเทลงถังขยะจนหมด
สุ่ยสุ่ยเบิกตากว้าง
“ไส้กรอกคู่ของฉัน!” เธอร้องออกมา
เฉิงเซียวถิงเดินกลับมา ดึงทิชชู่เช็ดมือ ทิชชู่ถูกโยนลงถังขยะ
เขามองสุ่ยสุ่ย
“เธอพูดอีกทีสิ ใครดี”
สุ่ยสุ่ยมองโต๊ะที่ว่างเปล่า ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาเหมือนกัน
“ฉันบอกว่าคุณหนูกู่ดี! แล้วตอนนี้เธอมีสิทธิ์อะไรเทหม่าล่าแท่งของฉัน!”
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
เฉิงเซียวถิงรู้สึกว่าคุยกันไม่รู้เรื่อง
เขาไม่มีนิสัยทะเลาะ
เฉิงเซียวถิงไม่เก่งเรื่องทะเลาะ ชีวิตนี้เขาไม่เคยทะเลาะกับใคร ในบริษัท ไม่มีใครกล้าทะเลาะกับเขา
แต่เจียงสุ่ยสุ่ยไม่ใช่ลูกน้อง เธอเป็นแฟนของเขา
ถ้าอยู่ต่อ มีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลงกว่าเดิม
เขาหันหลังเดินออกไป
เดินไปสองก้าว ก็หยุด
ไม่หันกลับมา
“เสี่ยวโจว” เฉิงเซียวถิงเอ่ยปาก “ชดใช้ชามให้โรงอาหารด้วย”