ชายกล้ามโตยืนรอแล้วรอเล่า แต่สือชูก็ไม่ยอมออกมาเสียที เขาจึงยืนอยู่หน้าประตูพลางแค่นเสียงเย็นชา
ขี้ขลาดไร้น้ำยาอย่างนี้ คงอยู่ไม่พ้นคืนนี้ น่าเสียดายที่การ์ดทักษะสีทองใบนั้นต้องสูญเปล่า
แค่ดูจากสีของการ์ดทักษะใบนั้น ก็รู้แล้วว่าต้องมีของดีอยู่แน่ ขยะก็คือขยะ ต่อให้ได้ของดีก็เสียเปล่า
ชายกล้ามโตตะโกนเข้าไปในห้องว่า “คนห้อง 777 ถ้าแน่จริง วันนี้ก็หลบอยู่ข้างในเป็นเต่าหดหัวไปให้ตลอดสิ”
“ถ้าไม่ออกมาแย่งไอเทม วันนี้แกอาจอยู่ได้นานขึ้นอีกหน่อย แต่ถ้าโผล่หัวออกมา หึ ฉันจะทำให้แกมาแล้วไม่ได้กลับ ตายอยู่ที่นี่แหละ”
พูดจบ เขาก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าประตูห้อง 777 ก่อนหมุนตัวเตรียมไปแย่งไอเทม
จังหวะนั้นเอง แสงสีขาวสายหนึ่งพลันพุ่งผ่านท้องฟ้า หีบสมบัติระดับสีขาวร่วงลงมาตรง ๆ ใส่มือเขา
ชายกล้ามโตดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น เขามองหีบสมบัติในมือแล้วอุทานว่า “โห ไอเทมตกลงมาจากฟ้า! ฉันนี่มันเก่งจริง ๆ แค่ยืนนิ่ง ๆ ยังมีไอเทมส่งมาถึงที่”
ของฟรีใครจะไม่เอา เขามองไปรอบ ๆ พลางกำไอเทมไว้แน่น เพิ่งคว้ามันไว้ได้ ท้องฟ้าก็มีหีบสมบัติอีกใบพุ่งเข้ามา
เขามองไปอย่างตกตะลึง “นี่มันอะไรกัน ฉันเป็นคนที่สวรรค์เลือกจริง ๆ หรือไง พวกหมอนี่เป็นแค่ตัวเบิกทางให้ฉันสินะ”
เขาก้มมองไอเทมสองชิ้นในมือ มีอยู่อย่างเดียวที่ไม่ดีคือระดับต่ำเกินไป ถ้ามีของระดับสูงกว่านี้บินมาอีกสักหน่อยก็คงดี
ชายกล้ามโตมองหีบสมบัติในอ้อมแขน ก่อนตะโกนไปทางโถงทางเดินว่า “เทพเจ้า โปรดประทานหีบสมบัติสีฟ้าให้ฉันอีกสักใบ ไม่สิ ขอสีทองเลย!”
ขณะที่เขากำลังอธิษฐาน สือชูก็วิ่งมาจากด้านหลังพร้อมตะโกนขอความช่วยเหลือ
ตั้งแต่เก็บหีบสมบัติสีขาวใบแรกได้ เธอก็คิดแผนไว้แล้ว: เก็บหีบสมบัติ แล้วโยนใส่อ้อมแขนชายกล้ามโต
เธอสะบัดมือ หีบสมบัติสีขาวใบหนึ่งพุ่งเข้าอ้อมแขนเขาอย่างแม่นยำ พอเขารับไว้ได้ เธอก็วิ่งไปพลางโยนไอเทมสีขาวใบที่สองไปด้วย
ดีมาก ทักษะการขว้างที่เคยฝึกมายังใช้ได้อยู่
สือชูไม่ได้แค่ขว้าง เธอยังตะโกนด้วย พลางร้องเรียกชายกล้ามโตว่า “พี่ใหญ่ ช่วยด้วย!”
“ฉันแย่งไอเทมของพวกนั้นมาให้หมดตามที่พี่บอกแล้ว คราวนี้พี่จะปล่อยฉันไปได้หรือยัง ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าฉันเลย”
สือชูตะโกนพลางยกหีบสมบัติสีขาวอีกใบในมือ โยนไปทางชายกล้ามโต
เธอรวบรวมแรงทั้งหมด ขว้างมันใส่ขมับของเขา ชายกล้ามโตไม่รู้ว่าสือชูคิดจะทำอะไร แต่ของที่โยนมาถึงมือแล้วจะไม่เอาก็เสียดาย เขาจึงยืนนิ่งรอให้ไอเทมตกใส่อ้อมแขน
สองชิ้นก่อนหน้านี้ก็ถูกโยนมาแบบนี้ ดูจากท่าทีที่เธอเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ คงยอมแพ้และกำลังหาที่พึ่ง
ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เธอมีหน้าตาสะสวยอยู่บ้าง ขอแค่รู้จักวางตัว จะปล่อยให้มีชีวิตต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรง
ขณะที่เขากำลังฝันหวาน สือชูก็โยนหีบสมบัติสีขาวสองใบตามกันไป
หีบสมบัติกระแทกหน้าผากชายกล้ามโตที่ไม่ทันระวังจนแตก เลือดเปรอะเต็มใบหน้า
เลือดบดบังสายตาของชายกล้ามโตไปหมด สือชูรอโอกาสนี้อยู่แล้ว
เธอตะโกนว่า “พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรใช่ไหม เป็นเพราะฉันโยนไม่ดีเอง พี่ใหญ่!”
“งั้นก็โยนให้แม่น ๆ หน่อยสิ แกจะทำอะไรเป็นอีก! แค่โยนไอเทมยังทำไม่ดี”
ชายกล้ามโตยื่นมือเช็ดเลือดบนหน้าอย่างรังเกียจ ขณะที่เขายกมือขึ้นเช็ดหน้า สือชูก็ฉวยจังหวะไม่กี่นาทีนั้นวิ่งผ่านข้างตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว เปิดประตูแล้วทรุดลงกับพื้น
เธอสั่นไปทั้งตัว ยังหวาดกลัวจนแทบตั้งสติไม่อยู่ มือกำหีบในมือแน่น โชคดีที่เดิมพันถูก
ชายกล้ามโตรู้สึกเพียงว่ามีลมวูบหนึ่งพัดผ่านข้างตัว พอลดมือลง ตรงหน้าก็ไม่มีใครอยู่แล้ว
“โธ่เว้ย!” เขามองหีบสมบัติสีขาวสองใบในมือ แล้วก็รู้ทันทีว่าถูกหลอกอีกแล้ว
เขาถูกคนคนเดิมเล่นงานซ้ำถึงสองครั้ง ความโกรธพลุ่งพล่านจนใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะสบถว่า “นังผู้หญิงสารเลว กล้ามาหลอกฉันเหรอ ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”
เขาหันหลังกลับด้วยสีหน้าถมึงทึง ก็มีคนกลุ่มหนึ่งที่ถูกสือชูแย่งหีบสมบัติวิ่งกรูเข้ามา
เมื่อครู่พวกเขาเห็นผู้หญิงคนนั้นโยนหีบสมบัติให้ชายกล้ามโต แสดงว่าพวกนั้นเป็นพวกเดียวกัน!
พวกเขาพุ่งเข้าใส่ชายกล้ามโตด้วยความโกรธและคลุ้มคลั่ง เขาโยนหีบสมบัติสีขาวในมือทิ้งไปข้าง ๆ
ของสองชิ้นที่มีลักษณะคล้ายสนับมือปรากฏขึ้นบนมือ เขาชกคนที่กรูกันเข้ามาล้มลงทีละคน
“เข้ามาเลย ฉันอยากเห็นนักว่าจะยังมีใครไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าพุ่งเข้ามาอีกพอดี ฉันกำลังหาที่ระบายความโกรธอยู่!”
คนในโถงทางเดินตกใจจนหน้าซีด ต่างพากันหลีกทางเปิดช่องให้ สือชูเฝ้ามองเหตุการณ์ข้างนอกอยู่ในห้องมาตลอด
สนับมือที่ปรากฏบนมือเขาเมื่อครู่น่าจะเป็นพรสวรรค์ของเขา แต่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นพรสวรรค์แบบไหน
อย่างไรก็ตาม พรสวรรค์ของเขามีอาวุธติดมาด้วย นับเป็นพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งมากในช่วงแรก
สือชูเหลือบมองเวลา ตอนนี้ 19:40 น. ต่อจากนี้เธอไม่คิดจะออกไปข้างนอกอีก เธอลุกขึ้นวางหีบสมบัติบนโต๊ะ เตรียมเปิดดู
การออกไปครั้งนี้ เธอได้หีบสมบัติสีฟ้าหนึ่งใบ สีเขียวสามใบ และสีขาวอีกสองใบ เก็บเกี่ยวได้มากทีเดียว
สือชูเริ่มจากหีบสีขาว เธอคิดว่าจะล้างมือก่อนดีไหม แต่ไม่ไหว ไม่มีน้ำเหลือให้ล้าง งั้นก็ได้แต่ภาวนาให้เทพแห่งโชคลาภมาเยือน
“ขอให้โชคดีด้วยเถอะ ขอร้องล่ะ ฉันจำเป็นต้องได้จริง ๆ”
สือชูถูมือทั้งสองข้างอย่างตั้งใจ ก่อนร้องว่า “เทพธิดาแห่งโชคลาภ โปรดมอบพลังให้ฉัน!”
“เปิดเลย!”
【ขอแสดงความยินดี ผู้เอาชีวิตรอดสือชูได้รับ:
น้ำแร่ ×5, ขนมปัง ×6, ซาลาเปา ×2, ท่อนไม้ ×1】
หีบสีขาวสามใบมีของกิน ดีเลย อย่างน้อยเสบียงก็พออยู่ได้สองวัน แค่ไม่มีไอเทมเท่านั้น
เปิดต่อ!
สือชูเปิดหีบสีเขียวทั้งสามใบตามลำดับ
【ขอแสดงความยินดี ผู้เอาชีวิตรอดได้รับป้อมปืน ×2】
【ขอแสดงความยินดี ผู้เอาชีวิตรอดได้รับประแจซ่อมแซม】
ได้ไอเทมแล้ว สือชูหยิบป้อมปืนขึ้นมาตรวจดูข้อมูล
【ป้อมปืนระดับเริ่มต้น:
การโจมตีแต่ละครั้งลดพลังชีวิตศัตรูได้ 2 หน่วย】
โจมตีแต่ละครั้งลดพลังชีวิตได้ 2 หน่วย ตอนนี้เธอมีป้อมปืนสองกระบอก จึงยิงครั้งเดียวลดได้ 4 หน่วย
สือชูรีบติดตั้งป้อมปืน ตอนนี้เธอมีวิธีโจมตีแล้ว
【ประแจซ่อมแซม:
อย่าดูแคลนประแจ ทุกครั้งที่ใช้ซ่อมประตูจะฟื้นพลังชีวิต 2 หน่วย ฝีมือซ่อมแซมฟื้นพลังชีวิตได้ยอดเยี่ยมที่สุด】
“ติดตั้งสิ ต้องติดตั้งอยู่แล้ว” ความรู้สึกปลอดภัยเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ต่อไปถึงพวกผีประหลาดจะโจมตีเธอ เธอก็ฟื้นพลังชีวิตไปด้วยได้
หีบสีเขียวยังให้ไอเทมได้ แล้วหีบสีฟ้าที่ระดับสูงกว่าซึ่งเธอยังเหลืออยู่อีกใบล่ะ? สือชูวางหีบลงบนโต๊ะ แล้วเปิดมันด้วยจิตใจที่เปี่ยมศรัทธาที่สุด
【ขอแสดงความยินดี ผู้เอาชีวิตรอดได้รับดาบใหญ่】
【ดาบใหญ่
ระดับ: ทองแดง
คุณสมบัติเสริม: ฟันแต่ละครั้งลดพลังชีวิตศัตรูได้ 3 หน่วย】
สือชูหยิบดาบใหญ่ออกมา สัมผัสลื่นมืออย่างยิ่ง ที่สำคัญที่สุดคือทุกครั้งที่ฟัน เธอลดพลังชีวิตศัตรูได้เพิ่มอีก 3 หน่วย มีอาวุธแล้วไม่เหมือนเดิมจริง ๆ
เธอมองดาบในมืออย่างตื่นเต้น ก่อนหน้านี้มีดทำครัวของเธอไม่มีระดับ ส่วนเตียงเป็นระดับเศษเหล็ก ระดับทองแดงนี้คงอยู่เหนือระดับเศษเหล็กขึ้นไป
ยอดเยี่ยม สือชูมั่นใจยิ่งขึ้นว่าคืนนี้ตัวเองจะรอดไปได้
【ขอให้ผู้เอาชีวิตรอดทราบ: ถึงเวลา 20:00 น. แล้ว ผีประหลาดออกอาละวาด ผีประหลาดประจำวันนี้คือหญิงชุดขาว】
【หญิงชุดขาวปรากฏตัวแล้ว ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนที่ยังไม่กลับหอพักจะตกเป็นเป้าหมายโจมตีลำดับแรกของหญิงชุดขาว】
สือชูมองออกไปข้างนอกผ่านตาแมว เห็นหญิงชุดขาวสามตนลอยอยู่กลางอากาศ พวกเธอมีผมยาวมาก
ผีหญิงชุดขาวแสยะยิ้ม เอียงศีรษะมองคนในโถงทางเดิน แล้วส่งเสียงแหบพร่าว่า “คนพเนจรที่ยังไม่กลับไป กินให้หมด กินให้หมด กินทุกคนให้หมด”