จ้าวคงเฉินกดหมวกเบสบอลลงอีกนิด ท่ามกลางแสงตะวันยามเย็นเดินกลับมาที่สำนักงานสันติภาพ ระหว่างทางก็ยังครุ่นคิดถึงเรื่องของเด็กคนนั้นอยู่ตลอด
แต่พอเขาผลักประตูด้านข้างของสำนักงานเข้าไป ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้า หงอิง ซือเสี่ยวหนาน และเวินฉีโม่ สามคนก็พุ่งตัวเข้ามาล้อมเขาไว้ที่หน้าประตู พร้อมกันพูดพร่ำออกมาคนละประโยคจนหูเขาอื้อไปหมด
"เหล่าเจ้า วันนี้แกไม่ได้มา เสียดายมาก!"
"วันนี้เหิงเหิงที่สนามฝึกซ้อมรวบหัวหน้าทีมเละ!"
"แบบหน้าบวมจนจำแทบไม่ได้เลย!"
"หน้าหัวหน้าทีมบวมจนเหมือนซาลาเปาเลย!"
"แกไม่เห็นปีกของเธอ ตอนกางออกกว้างมาก!"
"แล้วยังบินได้อีก บินสูงขนาดนั้น!"
"แล้วเธอก็ทุ่มหัวหน้าทีมด้วย แปะๆ แปดครั้ง!"
"หัวหน้าทีมถูกเธอทุ่มลงพื้นจนลุกไม่ขึ้นเลย!"
จ้าวคงเฉินยืนอยู่หน้าประตู โดนสามคนนี้ผลัดกันพูดถล่ม กุญแจในมือยังลืมวาง ปากก็อ้าซ้ายทีขวาที สีหน้าจากงงงวยเป็นตกใจ สุดท้ายกลายเป็นเศร้าสลด เกือบจะทุบอกตีขาอยู่แล้ว
เขาก็แค่ไม่ได้มาวันเดียวเอง!
เขาก็แค่ไปเฝ้าโรงเรียนแค่วันเดียว!
ทำไมพลาดเรื่องสุดมันส์แบบนี้ไปได้!
เด็กผู้หญิงชุดสีชมพูใส่ที่คาดหูกระต่ายนั่นรวบเฉินมู่เย่เหรอ?
เฉินมู่เย่! เฉินมู่เย่ที่คนเดียวสู้หน้ากากปีศาจได้สามตัวเนี่ยนะ!
โดนเธอรวบจนหน้าบวมเหรอ?
เขาหันไปมองเฉินมู่เย่ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ที่มุมห้อง อีกฝ่ายกำลังใช้ใบหน้าที่บวมไปครึ่งซีกมองเขาอย่างไร้อารมณ์ มุมตายังเขียวช้ำอยู่แถมมุมปากก็ติดพลาสเตอร์ยา ทั้งคนนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนผู้นำยุทธภพที่โดนคนรุมกระทืบจนบาดเจ็บสาหัส