เฉินมู่เย่รู้สึกถึงสายน้ำอุ่นไหลจากบนศีรษะลงมาตามกระดูกสันหลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาจากการวิ่งวุ่นทั้งบ่ายถูกชะล้างจนเกลี้ยงเกลา แม้แต่ไหล่ที่บิดตอนต่อสู้กับคนหน้ากากปีศาจช่วงบ่ายก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดเมื่อยล้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขากำหมัดโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงพลังอันเปี่ยมล้น ราวกับถูกฉีดยาเข้าเส้น ทั้งตัวจากภายในสู่ภายนอกเหมือนถูกเปลี่ยนอะไหล่ใหม่ทั้งหมด
หงอิงร้อง "โอ้ย" หนึ่งเสียงกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ กระโดดอยู่สองทีแล้วเหวี่ยงแขนไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ: "ไม่น่าเชื่อ วันนี้ขาฉันไม่เมื่อยเลย! ฉันยังวิ่งได้อีกสิบกิโลเมตร!"
เวินฉีโม่ถือชามนิ่งๆ สัมผัสการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย ตั้งสติได้ก็หันไปมองหนิงเหิงเหิงด้วยสายตาที่เคารพยิ่งขึ้น
ซือเสี่ยวหนานผลักแว่นตา ก้มมองมือตัวเอง เธอที่ต้องดูแลบาดแผลให้สมาชิกทุกวันใช้พลังจิตมากที่สุด ตอนนี้สายน้ำอันอบอุ่นไหลผ่านทำให้แม้แต่อาการปวดหัวข้างเดียวเรื้อรังก็ทุเลาลง เธอสูดลมหายใจลึก มุมปากเผยอรอยยิ้ม
จ้าวคงเฉินยิ่งเกินจริง วันนี้เขานั่งยองๆ อยู่ในโรงเรียนทั้งวันแล้วยังไปคุยกับหลินชีเย่ในโรงแรมอีกครึ่งวัน กระดูกทั้งตัวแข็งทื่อ พอสายน้ำอันอบอุ่นไหลผ่าน เขารู้สึกว่าตัวเองจะวิ่งรอบเมืองเก่าได้สามรอบทันที