คุณย่ากำลังกลุ้มใจ ไม่รู้จะอธิบายกับเธอยังไงดี แต่เสี่ยวฉิงกลับช่วยคิดเหตุผลให้เสียเอง
เธอพยักหน้ารับแทบจะทันทีโดยไม่ลังเล «ใช่แล้ว หลานย่า พวกหนูยังอยู่ในวัยสาว ถึงเวลาหาแฟนแล้ว ถ้าหน้ามีตำหนิจะทำให้ราคาตกเอานะ
«เพราะงั้นย่าถึงอยากรักษาสิวบนหน้าให้หนูด้วยวิธีปล่อยเลือดขับพิษ จะได้สวยเหมือนพี่สาวไง»
«แล้วทำไมย่าต้องแอบมาครึ่งดึกด้วยล่ะ?» เสี่ยวฉิงแกล้งถามอย่างไร้เดียงสา
คุณย่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบว่า «ก็ย่ากลัวหนูเจ็บ ไม่ยอมให้ย่ารักษาไง ย่าก็เลยรอให้หนูหลับก่อนค่อยมา»
«อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง» เสี่ยวฉิงทำท่าเหมือนถูกหลอกง่าย ดวงตาเป็นประกาย ก่อนยื่นมือให้เธอ
«ขอบคุณย่าที่เข้าใจนะ ผู้หญิงที่ไหนจะไม่รักสวยรักงามล่ะ? ขอแค่กำจัดสิวพวกนี้บนหน้าได้ เจ็บนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก
«ย่า รีบช่วยหนูเลย»
คุณย่าชะงักไปชั่วขณะ คิดไม่ถึงว่าเธอจะยื่นคอให้เชือดเอง
ในใจดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แอบด่าว่าเด็กไม่ได้เรื่องคนนี้สมองหมูจริง ๆ ตายไปก็ไม่เสียดาย
«ได้ ๆ หลานรักของย่า เดี๋ยวย่าช่วยให้»
คุณย่ารับปากอย่างไม่ลังเล จับข้อมือเธอไปวางเหนือปากชาม แล้วใช้มีดกรีดข้อมือเสี่ยวฉิงอย่างไม่ปรานี
วินาทีถัดมา เลือดสีแดงสดก็ไหลทะลักออกจากข้อมือของเสี่ยวฉิง หยดแล้วหยดเล่าตกลงในชามกระเบื้องสีขาว
เสี่ยวฉิงข่มความเจ็บแสบไว้ มองเลือดของตัวเองที่ไหลออกไปอย่างว่าง่าย ราวกับลูกแกะตัวน้อยที่ปล่อยให้ใครเชือดก็ได้
ส่วนคุณย่าจ้องข้อมือที่เลือดไหลด้วยแววตาละโมบ ดวงตาเป็นประกายจนน่าตกใจ
เสี่ยวฉิงเห็นชัด ๆ ว่าเธอเลียริมฝีปาก ลำคอเหมือนจะกลืนน้ำลายด้วย ราวกับนักเดินทางกลางทะเลทรายได้เจอฝนชุ่มฉ่ำ อยากดื่มรวดเดียวให้หมด