เจียงอวี๋ไม่คิดว่าเธอจะมีชาดจริง ๆ ดวงตาพลันเป็นประกาย รีบถามต่อว่า “แล้วไก่ตัวผู้สีแดงล่ะ?”
เสี่ยวฉิงมองไปรอบ ๆ ลานบ้าน ก่อนกระซิบว่า “ตอนฉันมาถึงวันนี้ เห็นว่ามีไก่อยู่ในเล้าไก่ของย่า เดี๋ยวฉันไปหาให้”
“อืม ระวังตัวด้วย รีบไปรีบกลับ อายุขัยของเธอยังถูกยืมไปไม่หมด ย่าเธออาจกลับมายืมต่อได้ทุกเมื่อ”
เสี่ยวฉิงพยักหน้า เปิดผ้าห่ม สวมรองเท้าแล้วเดินออกไป
ระหว่างที่เธอออกไป มีคนในห้องไลฟ์ถามว่า 【อาจารย์เจียง มีเรื่องยืมอายุขัยจริง ๆ เหรอ?】
【ทำไมผู้ใหญ่คุกเข่าคำนับเด็กกว่าแล้วถึงยืมอายุขัยของเด็กไปได้?】
เจียงอวี๋อธิบายว่า “ผู้ใหญ่คุกเข่าให้เด็กกว่า ก็เท่ากับทำให้อายุขัยของเด็กสั้นลงอยู่แล้ว ยิ่งคำนับด้วยก็ยิ่งเป็นสิ่งที่วิถีสวรรค์ไม่ยอมรับ เมื่อเด็กกว่าได้รับคำนับจากผู้ใหญ่ ก็ต้องชดใช้ด้วยอายุขัย
“ขอแค่ย่าของเธอยังคงคำนับเธอ พร้อมท่องคาถายืมอายุขัย แล้วดื่มเลือดบริสุทธิ์ของเธอลงท้อง ไม่นานเธอก็จะสิ้นอายุขัยเหมือนพี่สาว”
【โห ย่าของเธอใจร้ายมากนะ ยังไงก็เป็นหลานแท้ ๆ ของตัวเอง】
【เพราะเป็นหลานแท้ ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกัน ถึงนับว่าเป็นผู้ใหญ่และยืมอายุขัยได้ ถ้าเป็นคนนอกกลับยืมไม่ได้】
【แล้วชาดกับไก่ตัวผู้ตัวใหญ่เกี่ยวอะไรด้วย? ใช้ของสองอย่างนี้สลายสิ่งชั่วร้ายยังไง?】
เจียงอวี๋ตอบว่า “การยืมอายุขัยเป็นวิชาอาถรรพ์ ย่าของเสี่ยวฉิงใช้ชีวิตของตัวเองจนหมดไปนานแล้ว อายุขัยที่ยืมมาจากคนอื่นเมื่อเข้าไปอยู่ในร่างเธอก็ไม่ชอบธรรม จึงกลายเป็นอายุขัยอัปมงคล!