“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!” เฉิงชิงเฟิงทำหน้าเหมือนได้รับความรู้ใหม่
พวกเขาเดินไปจนถึงด้านในสุดของสุสาน จากระยะไกลก็เห็นเด็กผีฝูงหนึ่งกำลังล้อมวง เตะต่อยเด็กสองคนที่อยู่ตรงกลาง
เจียงอวี๋เดินเข้าไป เห็นว่าเด็กสองคนที่ถูกรุมทำร้ายตรงกลางนั้นเป็นเด็กชายหน้าตาเหมือนลูกทั้งสองคนของเฉิงชิงเฟิงกับภรรยาไม่มีผิด
เด็กทั้งสองอายุราว 5 ขวบ สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าและศีรษะเปื้อนฝุ่น แถมยังมีบาดแผลตามตัว ดูสะบักสะบอมสุด ๆ
พวกเขากอดแอปเปิลไว้คนละลูก ขดตัวอยู่บนพื้น หลับตาเม้มปาก สีหน้าเจ็บปวดและดื้อรั้น ปล่อยให้เด็กผีทุบตีตามใจ
“ลูก!”
เฉิงชิงเฟิงกับภรรยาที่เปิดเนตรหยินหยางก็เห็นภาพนี้เช่นกัน ลูปี้ฮวาร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น ก่อนพุ่งเข้าไปยืนขวางหน้าลูกทั้งสอง แล้วตะโกนใส่เด็กผีรอบตัวเสียงดัง
“ไปให้พ้น! พวกเธอไปให้พ้น! อย่าตีลูกฉัน อย่าตีลูกฉัน!”
“เอ๊ะ ทำไมถึงมีคนเป็นอยู่ที่นี่?” เด็กผีร้องอุทาน หยุดมือแล้วหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ
“เธอมองเห็นพวกเราได้เหรอ? ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่”
ถังโต้วโต้วทำหน้าเอือมระอา “พวกแกเป็นผียังจะมาพูดเรื่องวิทยาศาสตร์อีกเหรอ จะตลกไปถึงไหน?”
เจียงอวี๋กอดอก ถามเด็กผีฝูงนั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำไมพวกเธอถึงตีเด็กสองคนนี้?”
เด็กผีคนหนึ่งเดือดดาล ชี้ไปยังเด็กทั้งสองบนพื้นแล้วพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “สองคนนี้เป็นขโมย ชอบขโมยของเซ่นไหว้ของพวกเรากิน พวกเราทนไม่ไหวถึงได้ตีพวกเขา”
เจียงอวี๋มองเด็กทั้งสอง ส่งสายตาถามโดยไม่พูดอะไร