พอเธอเตือนเช่นนี้ สองสามีภรรยาก็ลองคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
จริงด้วย! พวกเขาส่งลูกบุญธรรมไปหลังจากลูกแท้ ๆ อายุครบ 1 ขวบ
ก่อนส่งลูกบุญธรรมไป ลูกแท้ ๆ ของพวกเขามีสุขภาพแข็งแรงมาตลอด ขาวอวบสมบูรณ์ แถมยังแข็งแรงเหมือนลูกวัว แทบไม่เคยป่วยเลย
แต่หลังจากพวกเขาส่งลูกบุญธรรมไปอยู่ชนบท แค่สองปีสั้น ๆ ลูกแท้ ๆ ก็เอาแต่มีไข้ ปวดหัว ท้องเสีย ไม่ก็หกล้มบาดเจ็บ สรุปคือแทบทุกสามวันห้าวันต้องไปโรงพยาบาลสักครั้ง
คราวนี้ยิ่งหนักกว่าเดิม จู่ ๆ กลางดึกก็มีไข้สูง พอฟ้าสางถึงได้รู้ว่าไข้ทำให้เป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบ พอเข้าโรงพยาบาลก็ถูกส่งเข้าห้องไอซียูทันที
เมื่อคิดได้เช่นนี้ สองสามีภรรยาก็ทั้งเสียใจทั้งแค้น เริ่มเชื่อในความสามารถของเจียงอวี๋แล้ว
เติงปี้ถงทำหน้าราวกับจะร้องไห้ ถามอย่างไม่ค่อยยอมรับนักว่า “แม่หมอ แต่พวกเราไม่ได้ทอดทิ้งลูกบุญธรรม แล้วก็ไม่ได้ทำไม่ดีกับเขา แค่ส่งเขากลับบ้านเกิดให้แม่สามีช่วยเลี้ยง ทำไมถึงเกิดผลร้ายแรงขนาดนี้ล่ะ?”
พ่อแม่ในชนบทก็ทำแบบนี้กันตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? ตัวเองออกไปทำงาน ปล่อยลูกไว้กับพ่อแม่สามี ทำไมเธอถึงต้องโดนลงโทษหนักขนาดนี้ด้วย?
เจียงอวี๋ถอนหายใจแล้วบอกพวกเขาว่า “เดิมทีลูกของพวกคุณไม่ควรได้เกิดมา ลูกบุญธรรมเป็นคนพาเขามา ชะตาชีวิตของเขาย่อมผูกพันกับลูกบุญธรรมอย่างใกล้ชิด
“ถ้าลูกบุญธรรมมีชีวิตที่ดี ลูกแท้ ๆ ก็จะมีชีวิตที่ดีตามไปด้วย แต่ทันทีที่เขาออกจากบ้านของพวกคุณ ลูกแท้ ๆ จะตายกะทันหันทันที!