ทั้งสองคนคุยกันเรื่องอนาคตของเด็กชายอย่างไม่เกรงใจใคร ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะเก็บสินค้าชิ้นหนึ่งไว้หรือทิ้งไป
พวกเขาไม่สนใจเลยว่าเด็กชายที่อยู่ข้าง ๆ จะฟังรู้เรื่องไหม หรือจะเสียใจหรือเปล่า
ความจริงแล้ว เด็กชายที่ฉลาดเฉลียวรู้ตัวแล้วว่าปู่กับย่าไม่ต้องการเขา จึงก้มหน้าเงียบ น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาไม่ขาดสาย
ผ่านไปครู่ใหญ่ ดูเหมือนเขาจะยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง จึงรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นมองชายชรากับหญิงชราทั้งน้ำตา ก่อนเอ่ยเสียงสะอื้นว่า
“คุณปู่คุณย่า ให้ผมเจอพ่อกับแม่อีกสักครั้งได้ไหมครับ พวกเขาเป็นคนเดียวในโลกที่ดีกับผม ผมไม่อยากจากพวกเขาไป”
คำพูดไม่กี่ประโยคของเขาราวกับจุดชนวนให้หญิงชราเดือดดาลขึ้นมาทันที เธอลุกพรวดแล้วเตะเด็กชายจนล้มลงกับพื้น
จากนั้นก็คว้าไม้กวาดที่วางอยู่ข้าง ๆ ฟาดใส่เขาไม่ยั้ง
พลางด่าไปด้วยว่า “ไอ้เด็กเหลือขอที่เกะกะน่ารำคาญ แกนี่เจ้าเล่ห์นัก อยากไปฟ้องลูกชายกับลูกสะใภ้ฉันใช่ไหม? อยากบอกว่าฉันทารุณแกใช่ไหม?
“ฝันไปเถอะ! ชาตินี้แกอย่าหวังว่าจะได้เจอพวกเขาอีก เงินทองกับความรักทั้งหมดเป็นของหลานแท้ ๆ ของฉัน ไอ้เด็กเหลือขอ ฉันจะตีแกให้ตาย!”
“คุณย่าครับ ผมผิดไปแล้ว อย่าตีผมเลย” เด็กชายกลั้นไม่ไหว ร้องไห้โฮ ยกมือกุมหัวพลางกลิ้งไปมาบนพื้นเพราะถูกตี
“หยางหยาง!”
หวงฉี่หมิงกับเติงปี้ถงที่เห็นเหตุการณ์อยู่ด้านนอกทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งคู่กรีดร้องสุดเสียง ก่อนถีบประตูเปิดแล้ววิ่งพรวดเข้าไปหาหยางหยาง