พ่อแม่ตระกูลเจียงอยู่ไกลพอสมควร กว่าฉินซูเฉิงกับเจียงอวี๋จะกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็เพิ่งรีบร้อนมาถึงร้านอาหารพร้อมบอดี้การ์ดที่รายล้อม
พ่อเจียงรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง สวมสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว ผมหวีเรียบกริบไม่กระดิก คิ้วเข้มตาโต ใบหน้าคมสันราวกับสลักเสลา ทุกอิริยาบถแผ่กลิ่นอายสง่างามของผู้มีอำนาจ
ส่วนแม่เจียงเป็นสตรีที่งดงามมาก มีท่วงท่าสง่าและอ่อนช้อย รูปร่างสูงเพรียว แต่งกายเรียบหรูเหมาะสม ผมหนานุ่มได้รับการจัดแต่งอย่างประณีต ทั้งพองสวยและดูสง่างาม
แม้อายุจะล่วงเลย 40 ปีแล้ว แต่ใบหน้ากลับไร้ริ้วรอย ผิวเนียนขาว เอวคอดอ่อนช้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่ได้รับการทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก
เวลานี้ทั้งคู่ตาแดงก่ำ พอเข้ามาในห้องส่วนตัวก็เห็นเจียงอวี๋นั่งอยู่ทันที
เพียงเห็นหน้า น้ำตาของมู่หว่านฉิงก็เอ่อทะลัก เธอยกมือปิดปาก สะอื้นจนพูดไม่ออก «ลูกสาวของเราจริง ๆ ด้วย ฮุยโจว ดูสิ หน้าตาเหมือนฉันมากเลย! แล้วยังมีปานที่ไหปลาร้า ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด»
เจียงฮุยโจวตาแดงก่ำเช่นกัน เขาพยักหน้ารับ มองเจียงอวี๋ไม่วางตา ความรู้สึกสนิทผูกพันจากสายเลือดเอ่อล้นเต็มหัวใจ
การกลับมาพบกันของครอบครัวครั้งนี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย พ่อเจียงกับแม่เจียงกอดเจียงอวี๋ร้องไห้กันยกใหญ่ ถึงขั้นไม่คิดจะตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูกแล้ว
ทั้งคู่กล่าวขอบคุณและลา ฉินซูเฉิง ก่อนจะดึงเจียงอวี๋ขึ้นรถหรูของตัวเองทันที ตั้งใจพาเธอกลับบ้าน
เจียงอวี๋ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักกับการมีพ่อแม่เพิ่มขึ้นมาอีกคู่ ตั้งแต่จำความได้ เธอก็ไม่เคยสัมผัสความรักจากพ่อแม่มาก่อน จู่ ๆ ตอนนี้มีขึ้นมา เธอจึงยังไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร
บนรถหรู พ่อเจียงกับแม่เจียงถามถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เจียงอวี๋เล่าว่าตอนนั้นมีนักพรตเฒ่าคนหนึ่งเก็บเธอมาเลี้ยง แล้วพาไปฝึกวิชาเต๋าและเรียนรู้เคล็ดวิชาลับแห่งสำนักเร้นลับในหุบเขาลึก เธอเพิ่งลงจากเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน
เมื่อได้ยินว่าเธอเป็นผู้บำเพ็ญเต๋า สองสามีภรรยาตระกูลเจียงก็ประหลาดใจ พวกเขาสบตากัน แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ