ขึ้นมาถึงชั้นบน เจียงอวี๋ตามเสียงร้องไห้ไปจนพบห้องนอนของเจียงเสวี่ยเวยได้อย่างง่ายดาย
เธอเคาะประตูสองสามครั้ง แต่ไม่มีใครตอบ จึงจำต้องเปิดประตูเข้าไปเอง
เจียงเสวี่ยเวยได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันไปมอง ตอนนั้นเธอถอดหน้ากากอนามัยออกแล้ว ใบหน้าที่อยู่ใต้หน้ากากจึงเผยให้เจียงอวี๋เห็นเต็มตา
สันจมูกแบน ปลายจมูกใหญ่ ริมฝีปากหนาราวกับไส้กรอก สิวอักเสบแดงบวมเต็มหน้า น่าเกลียดจนแสบตา
“เธอมาทำอะไร?” เจียงเสวี่ยเวยร้องลั่น ก่อนรีบยกมือทั้งสองข้างปิดหน้า ซุกหน้าลงกับเตียง ไม่สนใจเธอ
“เธอรีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงกับไม่ยอมให้ฉันอยู่ต่ออีกสักสองวัน นี่จะมาไล่ฉันแล้วใช่ไหม?”
เจียงอวี๋นั่งลงข้างเธอ กอดอกแล้วพูดอย่างจนใจว่า “เธอเป็นโรคหวาดระแวงหรือไง? ตั้งแต่ฉันเข้ามา ฉันพูดสักคำหรือยังว่าจะไล่เธอไป?”
เสียงร้องไห้ของเจียงเสวี่ยเวยชะงักไป เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอู้อี้ว่า “แต่ในนิยายที่ฉันอ่าน ลูกสาวตัวจริงกับลูกสาวตัวปลอมอยู่ด้วยกันอย่างสงบไม่ได้ ยังไงก็ต้องมีคนหนึ่งไป
“ตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพนี้ ถ้ายังอยู่ตระกูลเจียงก็มีแต่จะทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย ทำให้พ่อกับแม่ถูกคนทั้งประเทศหัวเราะเยาะ ฉันต้องไปแน่ ๆ พ่อกับแม่เลี้ยงดูฉันมา ฉันทำให้พวกเขาต้องขายหน้าไม่ได้”
เจียงเสวี่ยเวยพูดพลางร้องไห้ ใต้จมูกยังมีน้ำมูกโป่งเป็นฟอง ดูน่าสงสารปนขบขัน
เจียงอวี๋ส่ายหน้าแล้วปลอบว่า “พอแล้ว ไม่มีใครไล่เธอไปหรอก พ่อกับแม่ไม่ไล่ ฉันก็ไม่ไล่ เธออยู่ที่นี่ให้สบาย ทุกอย่างก็เหมือนเดิม”
เจียงเสวี่ยเวยหยุดร้องไห้ แล้วพินิจมองเธออย่างละเอียด
เห็นสีหน้าอีกฝ่ายไม่เหมือนพูดเล่น เธอก็ดีใจขึ้นมานิดหนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวก็ซุกหน้าลงในผ้าห่มอีกครั้ง สะอื้นอย่างเศร้าใจ “ถึงที่เธอพูดจะเป็นเรื่องจริง ฉันก็ไม่คู่ควรจะเป็นลูกสาวตระกูลเจียงอยู่ดี