«666...» เจียงอวี๋ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงยกมือทำสัญลักษณ์เลข 6 ให้เธอ
เจียงเสวี่ยเวยดีใจจนแทบคลั่ง เธอกอดเจียงอวี๋แน่น ๆ อย่างมีความสุข ก่อนจะดึงเธอมานั่งบนเตียงแล้วกุมมือไว้ กล่าวขอบคุณจากใจจริง «ขอบคุณเธอมากนะ ถ้าไม่ได้เธอ ฉันว่าคงได้ผูกคอตายเร็ว ๆ นี้แน่ ขอบคุณจริง ๆ นะ พี่สาว»
«อ้าว เมื่อวานยังบอกว่าไม่ดีใจที่ได้รู้จักฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?» เจียงอวี๋แหย่ยิ้ม ๆ
เจียงเสวี่ยเวยหน้าแดงด้วยความกระอักกระอ่วน น้ำตาคลอหน่วย มองเธออย่างน่าสงสารแล้วกล่าวขอโทษ «ขอโทษนะพี่สาว ฉันผิดเองทั้งหมด เมื่อวานฉันแย่มากจริง ๆ
«ฉันเจอเรื่องแย่ ๆ มาด้วย แล้วก็อ่านนิยายมากเกินไป พอเธอกลับมา ฉันก็คิดไปเองทันทีว่าตัวเองกำลังจะเสียความรักจากพ่อแม่
«เธอก็รู้ ตอนฉันอายุ 3 ขวบ พ่อแม่แท้ ๆ ก็ตายไปแล้ว พ่อกับแม่รับฉันมาเลี้ยง ให้บ้านฉันหนึ่งหลัง บ้านนี้คือทุกอย่างของฉัน
«ฉันกลัวมากจริง ๆ กลัวว่าเธอจะโทษฉันที่มาอยู่ในตำแหน่งของเธอ กลัวว่าเธอจะโทษฉันที่ได้ความรักจากพ่อแม่ไปตั้งหลายปีแทนเธอ
«สุดท้ายฉันกลับเอาจิตใจคับแคบของตัวเองไปคาดเดาคนใจกว้างอย่างเธอ พี่สาวไม่เพียงยอมรับฉัน แต่ยังช่วยให้ฉันกลับมามีใบหน้าเดิมด้วย ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริง ๆ»
«เอาละ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนั้นแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ» เจียงอวี๋ไม่ถนัดพูดอะไรซึ้ง ๆ จึงเปลี่ยนเรื่องแล้วจูงมือเธอออกไป
«อ๊า—»
ทั้งคู่เพิ่งเดินมาถึงตรงบันได เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังออกมาจากห้องของหลินโหรว
เจียงอวี๋กับเจียงเสวี่ยเวยสบตากัน แววตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดไป กลัวว่าจะพลาดเรื่องสนุก
เป็นอย่างที่คิด พอลงไปถึงก็เห็น «ก้อนกลม ๆ» กลิ้งออกมาจากห้องของหลินโหรว
พอเห็นเจียงเสวี่ยเวย หลินโหรวก็ชะงักไปก่อน จากนั้นก็โกรธจัดจนแทบเสียสติ เธอกุมหัวกรีดร้องใส่เจียงเสวี่ยเวย «แกนี่เอง! นังสารเลว ทำไมถึงกลับมาหน้าตาเหมือนเดิมได้? แกแย่งของของฉันไป คืนหน้าให้ฉัน คืนมา!»
เจียงเสวี่ยเวยมองเธอด้วยสีหน้ารังเกียจ แค่เห็นก็แสบตาไปหมด