เจียงอวี๋มองดูผีทั้งสองที่กำลังทรมาน จึงพูดเสียงเย็นชา «ทำให้สลายไปเลย ตอนมีชีวิตก็ทำชั่ว พอตายแล้วยังทำชั่วอีก ต่อให้วิญญาณแตกสลายก็สมควรแล้ว!»
«ได้เลย!» ถังโต้วโต้วรับคำ กำลังจะลงมือปิดฉากพวกมัน จู่ ๆ ก็มีแสงสีทองวาบขึ้นตรงหน้าอก ราวกับมีบางอย่างลวกเขา
เขาล้วงเข้าไปในอก หยิบรายชื่อแผ่นหนึ่งออกมา ชื่อของผีทั้งสองปรากฏอยู่บนนั้นอย่างชัดเจน ทั้งยังเปล่งแสงจาง ๆ
«โห ผีสองตัวนี้เป็นนักโทษหลบหนีจากบัญชีตามจับของยมทูตขาวดำ ดูท่าจะทำให้สลายไปไม่ได้ ต้องส่งไปปรโลกเพื่อส่งมอบงานแล้วล่ะ»
เจียงอวี๋พยักหน้า ล้วงน้ำเต้าขนาดกะทัดรัดใบหนึ่งจากกระเป๋าที่พกติดตัวแล้วโยนให้เขา «งั้นก็เก็บพวกมันไว้ก่อน หาเวลาส่งลงไปลิ้มรสโทษทัณฑ์ในขุมนรกทั้ง 18 ชั้น»
ถังโต้วโต้วรับน้ำเต้ามา ดึงจุกออกแล้วหันปากน้ำเต้าไปทางผีทั้งสอง ก่อนจะท่องคาถาจับผี
พอได้ยินว่าจะต้องไปปรโลก ผีทั้งสองก็เผยสีหน้าหวาดกลัว อ้าปากกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับถูกแรงดูดมหาศาลดึงเข้าไปในน้ำเต้าเสียก่อน
ถังโต้วโต้วปิดจุกให้แน่น ตบมือหนึ่งทีแล้วพูดอย่างดีใจ «เรียบร้อย!»
พอเห็นว่าผีทั้งสองถูกจับไปแล้ว เฉิงชิงเฟิงกับลูปี้ฮวาก็รีบวางท่าทีให้อ่อนน้อมที่สุด แทบจะคุกเข่าลงตรงนั้นอยู่แล้ว ทั้งคู่มองเจียงอวี๋ด้วยสีหน้าเว้าวอน
«อาจารย์ ผีสองตัวนั้นบอกว่าวิญญาณของลูกเราสองคนยังไม่สลายไป คุณช่วยตามหาวิญญาณของลูกเรากลับมาได้ไหมครับ? ขอร้องล่ะครับ ขอแค่ลูกกลับมาเป็นปกติ ต่อให้ต้องจ่ายอะไรเราก็ยอม!»