มอเตอร์ไซค์แล่นไปตามทางขึ้นเขาราว 20 นาที ก่อนจะจอดหน้าบ้านอิฐเก่า ๆ หลังหนึ่งในหมู่บ้าน
ไป๋ชิวเจี๋ยลงจากรถ แล้วเคาะประตูพร้อมกับเฉินอวี้ซู
ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งอย่างร่าเริงดังมาจากด้านใน จากนั้นประตูก็เปิดออก เด็กหญิงตัวเล็กวัยประมาณ 8-9 ขวบปรากฏตัวอยู่หน้ากล้องของชาวเน็ต
เด็กหญิงสวมเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกสีแดงท่อนบน สีเสื้อซีดเก่าและมีรอยปะหลายจุดอย่างลวก ๆ
ท่อนล่างเป็นกางเกงสีดำ ขากางเกงสั้นแค่ระดับน่อง
รองเท้าผ้าทำมือสีเหลืองคู่หนึ่ง ข้างหนึ่งตรงหัวรองเท้าขาดเป็นรู เผยให้เห็นนิ้วเท้าข้างหนึ่ง
มองใบหน้าของเด็กหญิงอีกครั้ง ผมแห้งกระด้างถักเป็นเปียสองข้างทิ้งลงมาถึงหน้าอก ใบหน้ากลมเปื้อนฝุ่น ดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกเล็ก ปากเล็ก ดูเป็นเด็กว่าง่าย
“คุณครูไป๋ มาแล้วเหรอคะ!”
พอเห็นไป๋ชิวเจี๋ย เด็กหญิงก็ยิ้มดีใจอย่างประหลาดใจ ก่อนจะโผเข้าหาอ้อมแขนของเธอ
ไป๋ชิวเจี๋ยลูบศีรษะเด็กน้อย พลางยิ้มกว้าง “ครูไป๋รับปากหนูแล้วว่าจะเกลี้ยกล่อมพ่อให้หนูได้เรียนต่อ ครูย่อมรักษาสัญญาอยู่แล้ว
“พ่อหนูกลับจากทำงานหรือยัง อยู่บ้านไหม?”
“ค่ะ พ่ออยู่บ้าน คุณครูไป๋กับคุณครูเฉินเข้ามาก่อนเลยค่ะ” เสี่ยวฮวาต้อนรับทั้งสองอย่างกระตือรือร้น ยิ้มกว้างจนดวงตาแทบเป็นประกาย
ทั้งสองเดินตามเธอเข้าไปในลานบ้าน แล้วถูกพาเข้าไปในห้องโถง
ในห้องโถงไม่มีเฟอร์นิเจอร์ดี ๆ มีเพียงโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และวิทยุเก่า ๆ เครื่องหนึ่ง เหนือศีรษะเป็นหลอดไฟรุ่นเก่า แสงสีเหลืองสลัวพอให้มองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ราง ๆ