เที่ยงคืนพอดี บนฟ้าไร้ดาว ดวงจันทร์สลัวถูกเมฆดำสองกลุ่มบดบังไว้ครึ่งหนึ่ง
ค่ำคืนเงียบสงัดจนแม้แต่สายลมก็ไร้แวว ใบไม้สองข้างทางนิ่งสนิท...
บนถนนไร้ผู้คน มีเพียงไฟถนนสองดวงส่องแสงสีเหลืองสลัว
ชาวเน็ตมองผ่านกล้อง เห็นหมอกสีขาวลอยฟุ้งอยู่ไกล ๆ ตรงปลายถนน และมีเงาร่างสีแดงปรากฏให้เห็นเลือนรางในหมอก
เสียงปี่บรรเลงเพลงโศกที่ได้ยินอยู่นั้นดังมาจากเงาร่างเหล่านั้น
เมื่อขบวนคนค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ชาวเน็ตก็เห็นภาพในขบวนได้ชัดเจน
ขบวนนั้นมีคนราวยี่สิบกว่าคน ทุกคนสวมชุดมงคลสีแดงสด ในมือถือปี่ เรียงแถวเดินไปพลางเป่าบรรเลงเพลงโศกเศร้าไปพลาง
ตรงกลางขบวนมีเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงเลือดหนึ่งหลัง เมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบก็ดูแปลกประหลาดและบาดตา
หน้าเกี้ยวแขวนโคมสีขาวซีดไว้สองดวง บนโคมเขียนอักษรคำว่า “ส่งผู้ตาย” ตัวใหญ่ด้วยพู่กันสีแดง
ด้านหน้าเกี้ยวมีม้ากระดาษสีขาวตัวหนึ่ง บนหลังม้ามีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมไว้ทุกข์สีดำแดง คาดดอกไม้สีขาวขนาดใหญ่ไว้ตรงอก
เมื่อขบวนเคลื่อนเข้ามาใกล้อีก ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ
คนที่มารับเจ้าสาวนั่นดูเหมือนคนเสียที่ไหนกัน? เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นหุ่นกระดาษทั้งนั้น!
ใบหน้าของหุ่นกระดาษทุกตัวดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง ดวงตาเย็นชาไร้แววชัดเจน แต่ริมฝีปากที่แต้มสีแดงสดกลับยกขึ้นสูงจนแทบจรดใบหู
แก้มขาวซีดของแต่ละตัวแต้มชาดสีแดงจัดไว้สองปื้น พอประกอบกับรอยยิ้มประหลาด ยิ่งทำให้บรรยากาศกลางคืนชวนขนหัวลุกจนสะเทือนถึงขั้ววิญญาณ
ส่วน “เจ้าบ่าว” ที่ขี่อยู่บนหลังม้ากระดาษนั้นไม่ใช่หุ่นกระดาษ เพียงแต่ใบหน้าดำคล้ำ ดวงตาเหม่อลอย มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบชวนสยองจนคนขนลุก
พอเห็นถึงตรงนี้ ห้องไลฟ์ก็เริ่มกรีดร้องกันระงม
【อ๊ากกก เชี่ยเอ๊ย! ขอให้คอมเมนต์ช่วยบังตาที ขอให้คอมเมนต์ช่วยบังตาที!】
【น่ากลัวเกินไปแล้ว! แม่จ๋า หนูผิดไปแล้ว หนูไม่อยากเห็นผีอีกแล้ว ต่อจากนี้ถ้าหนูนอนหลับได้ในสามวันก็ถือว่าเก่งมาก】